— :;<> —

'Hinc doch tjljcic, wäm mcr bie Feufer, wo men esv lang mües schassedesür, fletscht für nüt und aber nüt uusggee het.

Uf ein Wäg, häißt das, us ein Wagen obe, säit de Chasperli:I woll doch einol luege, wies um die Chellechüechli dohinne stand, undlanget hindere. „Näi, näi!" macht er, „Alles ist dvrgstosse, do wiri iez suber Mosen übercho i mis Hochsiggwand!" <S' Annerägeli säit:„Was säht ä! De chönntst mi rächt verchlöpftst): hette mer au die wuestsChellechüechli dihüime glo! Gi mer äis, es glust mi ifam derno." „Dehäsch es wien ich," säit de Chasperli, „ich mäine, mer welled s' gradgvollig äffe: mer müend ene dänn nümme Sorg ha und händ dännde (Mluft egoppel au eberächt vollfüert."

Und so halt dänn mis Hochsigpaar us ein Wywagen obe sis Molimit eine vatterländischen Apitit. Und underdesse säget s' zäme, wie s' imEhstand welled huusen und spare, daß f chönned mit Gott und Ehredur- d' Wält chv. Anke inües nüd vill bruucht sy, und Brot nu dannund wann es Bitzeli no de Heröpfle zuin Kafi, und jum Kafi törednu Lippen am ä Sündig es paar Bönli gnoh werde : für de Werchtigmüeset's d Wägluegere tue. Habermues sei e gsunds Asse, häig deHeer gsäit: und Heröpfel und chalti Milech sei Oppis, wo äim nieverläidi. Igrüerti Brüe fei dänn woll echli unguet: aber grad b' Mählfuppc und de Brägel und de Heröpfeltaiilpf sei wol z'verhorre").

Wo s' z' Schirmesee acho sind, sen isch grad es Tampfschiff detherz'chute cho und hät do fre wit usse still gha. 'S Annerägeli säit:„Das ist e gfürchigs Ding! Wäm mer nu nüd e Letzi devo träged!"Aber de Chasperli macht: Er fürch em käs Brösmeli; er feig a dererste Musterig au druff gsh und 's häig weder Büüler no Löcher ggee.

„Sä wäm mer's ä Gottsname brobriere," säit's Annerägeli, „luegau, eb mi Schäppeli a dr Chappe nüd verwörgt seiged, und eb mis Gstaltund dr Umlauf dihinne käi Rümpf häiged vom Hocke noe." „Gar nüt,"fält de Chasperli, de bisch wie usbböglet. Heb Sorg, mr müend iez idas uflots Schiffli ie: das wird äis gampe, bis mer dusse sind."

Und bim Tampfschiff goht er wäidli voruus dur 's Stägli uusund füert mit tuusig Ängste sis Annerägeli hinderm har und ue. „Wohiwänd er?" früget doben Äine im ä churze blone Schoope. „Uf Horgedure," säit de Chasperli frisch. „Nu äin Weg?" früget der Ander. „Joso!" macht de Chasperli und tänkt, das werd gnueg sie für st Zwäi,

') verchlvpfe -- jemand erschrecke». verharren ^ verdauen.