292

Sie hen jo d'Uhr im Turn, und weiß i denn,isch au scho ihn Mitternacht Verbei?

's cha sy, es fallt no dunkler alliwil

und schwärzer uf sie abe — d'Nacht isch lang;

's cha sy, es zuckt e Streifli Morgerotscho an de Berge uf — i weiß es nit.

Wie isch's so heimli do? Sie schlofe wohl!

Gott gunne-n-es! — e bitzli schuderig,sel läugni nit; doch isch nit alles tot.

I hör jo 's Unrueih in der Chilche; 's ischder Pulz der Zit in ihrem tiefe Schloßund d'Mitternacht schnust vo de Berge her.

Ihr Otem wandlet über d'Matte, spielt

dört mit dem Tschäubbeli sStrohbüschelj am grüene Nasl

und Pfiift dur d'Scheie her am Gartehag.

Sie chuuchet füecht an d'Chilchemur und chalt;

die lange Fenster schnattere dervo

und 's lopperig Chrüz. Und lueg, do lüftet sie

en offe Grab! — Du guete-n-alte Franz,

se hen sie au di Bett scho gmacht im Grund,

und 's Deckbett wartet uf di nebe dra,

und d'Liechtli us der Heimet schine dri!

He nu, es goht is alle so; der Schlofzwingt jeden uffem Weg, und eb er garin d'Heimet dure chunnt; doch wer emolsi Bett im Chilchhof het, gottlob er ischzum letzte mol do niden übernacht;und wenn es taget, und mer wache-n-ufund chömme-n-use, Hemmer nümme wiit,e Stündli öbben, oder nit e mol. —

Se stolperi denn au no d'Stäpfli ab,und bi so nüechter 'bliebe hinechtie.

„Hoset, was i euch will sage! D'Glocke het Zwölfi gschlage.

Und d'Sternli schine no so froh, und us der Heimet schimmert's so;und 's isch no ume chleini Zit, vom Chilchhof seig's gwiß nümme wiit."