117
Hcimeligi Zytc.
II.
Ostern.
„Grüeni Wiehnecht, wyßi Öftere!" heißt's i de Bureregel, und, me hätt seile meine, 's ward si erwehre hür wider einist! Es ist
zwor e spoti Öftere g'sy, erst gäge Mitti Aberölle, und zäntume hed's je scho halbschuehöchs Gras g'ha, und no höchers; do hed dädounstigs Aberölle wider einist rächt die bös Syte füre g'chehrt: AmMittwnche nohmittag hed's halt ag'fange chüze/ wie-n im Hornig,bis z'Nacht; do hed's afo uftue, vom Byswind, und es ist ganz glänzworde. Guet Nacht, Chriesibluest, ade Blüemli und Gresli! DäChardonnstig het de Bure grüsli angst g'macht: Aszäpfli sind a deBäume g'hanget, de g'frornig Schnee hed 's Gras z'Bode drückt;chalt und uheimelig isch' g'sy. D'Söubluemechöpf sind halb zue g'syund umeg'chrümint, d'Chleeblettli händ si z'sämeg'leid g'ha; alles hedgrüsli trurig dryg'luegt und am trurigste d'Lüt. Das ist e Char-wuche g'sy! Jesses und Mareije! Mängs Burli hed bi-u ein selberdankt: „Io, jo! me g'sehd, aß de Heiland g'storben ist! Kes Heumeh und dusse Schnee! Was müe' mer au afoh?" — De Charfrytigist no truriger g'sy; still, grüsli still! D'Vögel, d'Rinderstore, wo^ scho cho g'sy sind, händ umeg'chluderet^ und sind schier Hungers ver-
srore. Vom Chilefürzcihi^ use hed mer uüd g'hört, weder d'Raffle,wenn almig wider e Psaltner* a'gangen ist. De ganz Tag sind schwarz-g'chleidtnig Lüt gäg de Chile und vo de Chile g'losfe, still, trurig, undhänd d'Chvpf lo hange, wie die yg'frorue Blueme. Au d'Sekuudar-schüeler händ hüt ihres Lärme, Bosgen und Fürtüfelabloh lo sy.Iuged hed sust kei Tuged; aber ietz händ sie doch au Resung^ ag'uoh.Es hed si aber au g'hört; nid wäge de Chelti, aber wäge der Char-wuchezyt!
Am Samstig z'mittag ist d'Suime cho, noh und noh ist deSchnee ewägg 'gange, d'Stroße händ 'trochnet, 's Gras ist ufg'stande,l 'S ist wermer worde dusseu und wermer diuuen im Härz vo de
Lüte — d'Hoffnig ist cho! Und uf einist hed's halt ag'fange lütemit allue Glogge: „Öftere, Öftere! Christus ist erstände!"
's Asch ist vergauge g'sy, prächtigs Wetter ist cho; de Früeh-, lig ist do g'sy! Alles hed ietz g'juzget, g'snnge, Laub 'blase drunder
^ und drüber; d'Buechfiuke händ trilleret, d'Rinderstore händ g'fäcklet
und g'schnädderet was d'gist, was d'hest. Im Tobet hiude händd'Spächte g'hnmiueret a denen alte, chrankne Bueche, und de Gugger
' schneien, stürmen; ^ vor Frost schlotternd hernmgcscssc»; ^ Kirchcn-vorhalle; « die drei Rosenkränze hintereinander gebetet; ° Räson, Vernnnft