Band 
Erster Teil.
Seite
137
JPEG-Download
 

137

133. ’s Himmellieclitli.

1. Wenn’s z’obe dunkel werde will,

Und d’Nacht bricht wider a,

Se goht der Liebgott lis und stillUnd zündet ’s Ämpeli a,

Stellt’s vor der prächtig Himmelssaal,

Und ’s schint so schön uf Berg und Tal.

2. Wie meint-er’s doch so treu und guetAu in der dunkle Nacht!

Er weiß, wie wohl’s-is alle tuet,

Wenn ’s Himmelliechtli lacht;

Lust förchte-si jo d’Möntschechind,

Die schwarzi Nacht isch niemes Friind.

3. Und wo-n-e wite Weg no spotZue sine Ohinde hei

E Vater vo der Arbet goht,

Und si scho jomere wei:

„0, find’t-er echt der Weg au no?“

Lueg, ’s Himmelliechtli zünd’t-em jo.

4. Und wo in Chummer und in SchmerzEn armi Mueter grint,

Und ’s dunkel wird in ihrem Herz:

Sobald das Liechtli schint,

So spürt-si’s, wie der Chummer fliehtUnd ’s heiter wird in ihrem Gmüet.

5. Und wenn in Zorn und Chib e MaTuet imen andre weh,

Und ’s Himmelliechtli luegt-en a,

Se chan-er nimme meh:

„Was denksch au,“ seit’s-em, „säg emol;Bisch z’fride, ’s isch-der no so wohl!“