203
Me denkt vilicht: „Die Alte händ’s halt gha,
’s isch eppis us der alte Zit.“
So hän-mer z’Basel, was sonst niene meh,
’s Rotsgleckli us der alte Zit;
’s kennt’s jede wohl, und doch wott-i no gseh,
Wie mänge no verstoht si G’lit.
„’s Rotsgleckli, ach, das weiß jo jedes Kind,
Das lited z’sämme halt in Rot!“
’s isch gli gsait; isch das alles, guete Frind?
Gsihsch, ass-es kein meh recht versteht.
D’Rotshere mieste gar vergeßli si,
Wenn nur fir si ’s Rotsgleckli wär;
Drum merk’s, ’s isch eppis anders no derbi,
Wenn ’s lited vo zet Marti her.
Kumm mit und lueg, mer wand gschwind z’sämme gehIn d’Werkstatt in der alte Zit,
Kumm mit und lueg und merk-der do,
Was ächt ’s Rotsgleckli no bidit.
Lueg do der Meister, wenn ’s Rotsgleckli geht,Lipft ’s Käppli ah, sait fir-si still:
„Gott helf-ech, mini Here, gehnd in Rot!“
Lueg, Das isch’s, was ’s Rotsgleckli will. (Jak. Probst.)
198. Der Baselstab.
Vo kleinem Bueb uff kennsch der Baselstab,
An alle-n Ecke sihsch en anegmolt,
Am Spaletor, am Rothus, iberal,
In alle Kirche, schwarz im wisse Feld.
Der Baselstab, hesch au sehe nochedenkt,
Woher ’s ächt käm, as mir dä Woppe händ,
Wie d’Berner ihre Bär, d’Schaffhuser ’s Schof?
I ha-n en mäng Johr gseh und alli Tag,
Wie ’s eim so goht, ’s isch halt der Baselstab,
’s isch d’Stadtfarb ebe-n us der alte Zit.