7-

Char. Commentarius.

71

, 6 .

:lpis

)ro-

bat,

ndo

-L-'-

ve!

dita

\Ie-

iiib

i

(

'*£• i‘u it

hc- jics, ;nid

sta 'ibi;

' 70

ni-

ro-

ut

ua

re,

co-

r-

vis

fu

U

Cao,

Ad Caput VII.slei* AaAias.

H ii JiEmy ditaris, to \iyx.] De hac dictum nobis ad

caput «Ä ‘%Us. In Platonis "'O^tc ita definitur; A xKid,A-oj-K &\i >■©-. Loquacitas eft inconsiderata sermonis intemperan-tia. Hominem Latini veteres, linguacem, lingulacam , & /flta-tuleium dixerunt: vocarunt Lc linguosam, ut Hieronymus sepe. Sicapud Gracos >v, W iiA)C «»S-p»ut cui iit linguaprominens. Usus eil; Clemens elegantislima ea voce, quae ei respon-det quod Francoccltae dicimus, avoir la langue lougue. Porro A.*A ,ixin malam partem non semper accipitur, sed interdum pro familiaricolloquio inter amicos, aut alios. Quare etiam k*ki£s praecepta pro-dita iunt a veteribus dicendi magistris. Menander rhetor, To V k*Li£c6?iv ivfzi Xj atx* Aio i/Aca 's (wmgjiXMt \arn-

stiiUen, ni T» mfxCxktomd xj nS ‘ihiixvxis nXx&i yip iKsnipx t»v x oe <**‘plura ibi lege. Extat & Aristidis oratio k-ikii inicripta.

"Ojj sVi, Hoc solebant de iis uiinparc, qui falsa, aut, quae

nihil ad rem dient, loquerentur. Aristophanes Vespis, mit, mu’, i JitXi-pjc- & alibi sepe, Sc in Platone paslim. Alio sensu apud comicumpolitum observavimus r.zt~yipu*x£e illud JJiv i-iyi■ non de verbis, sedde re inutili: sicut hodie nos quoque loquimur de re quam impro-bamus. Ait autem Theophrastus i'v i. -nSt, ut indicet, locutuleiosistos non posse, quamvis exigui temporis, loquendi moram ferre. Adhos pertinet, non ad äSi>Ki%x t, locus Ciceronis primo Officiorum cap.37- Nec vero tanquam in pojseffionem suam venerit, excludat alios: sedeum reliquis in rebtts, tum in sermone communi vicissitudine utendumputet. Similia B. Balilius in epistola quadam ad Gregorium.

Kai th ai «*,1 «urf«, /yc3nVvra/.J Tale' illud fere Aristophanis in Avt-bus:

\pX vm y «N-n».

TOTSaxx«, H7ra5 m, um änbxaAs.] Prava distinctio hactenus veramhujus loci sententiam infuscavit. Nam distinguendum est, xSunCdmi,tirrac Ii w » Et tiw scribendam, non o-w-c. Est enim non

verbum, sed participium, quo sepe utitur Aristoteles. Prorsus idest, quod vulgo excusationis gratia dicere solemus, quando verba fa-cientem intei loquimur, Sans interrompre vefire propos: vel, De vafrepropos votis fouvienne. Sic mox, ‘oyt «t> ni ■ia4>xvyime. ilitid est quoddici solet, A propos de cela: eadem ratio illorum, H ä imükrzvv namqui illa verba loco suo mutant, & locum ilium transpositione opu.;babere arbitrantur, nx illi toto, quod aiunt, coelo errant. Elegantissi-me sane Theophrastus omnes loquendi ansas recenset, quas hominesloquaces captare solent, ut curti aliquo seltem prsetextu ioqucrirem

K 4 possint