PN O OE M I V. 5bræus interpres reiecit ad finem opuſculi, ait æqui-noctium vernum fuiſſe die 16 menſis Adar, hoc eſt,Martii:& cap. 26 profitetur, ſtellam Canobum fuiſ-ſe in poſtremo gradu geminorum. Ex quibus omni-bus apparet, Alfraganum vixiſſe circa annum Chriſtiꝙ o: yt annotaui cap. 2 6. Quamobrem illi qui exiſti-mant eum faiſſe Heer Thebitii, qui primus motumtrepidationis obſeruauit, falluntut᷑, vt oſtendam cap.6. danè libellum hunc eruditiſſimum ſcripſit de prin-cipiis aſtronomiæ, ex quo ferè omnia hauſit, quæ indoctrina primi mobilis tradidit Ioannes de ſacro bu-ſto. Neque puduit ſummum mathematicumloan-nem Regiomontanum, vt Alfraganum publicè præ-legeret in academia Patauina: eſt enim autor ſuccin-ctus, qui nõ tàm primum mobile, quàm theorias pla-netarum ſatis perſpicuè explicat; ſequitur hy pothe-ſes& placita ſummorum artificum, Ptolemæi& Mu-hamedis Aractenſis, Albategnii cognominati. Paſ-ſim enim citat Aeιαν aννπ GPtolemæi, quam vocatAlmageſtum, hoc eſt, opus AH idem in primo ca-pite vocat canonem Ptolemaicum, dum vult conſti.tuere æram annorũ Philippicorum. Mubamedis au-tem Albategnii etſi nominatim non meminerit; ta-men totũ primum caput,& alia multa ab eo eſt mu-tuatus. Arabicè hanc iſagogen ſcripſit, quaml oan-nes Hiſpalenſis circa annum Chriſti 1142 in Latinamlinguam conuertit: quæ verſio vulgata quidem eſt,ſed multis in locis corrupta& mutila. Longè melior& perfectior, incerti tamen authoris, extat in biblio-theca Palatina, cuius paulò antè mentionem feci: quætranſlationi Hebrææ magna ex parte reſpondet. Eadeſcripta eſt à Friderico monacho Ratiſponenſi, ordinis S. Benedicti, in monaſterio S. Emeranni,& ab.

A ĩij