Summarium Historiae Astronomiae seculo XVI.

645

identitatem diaphanorum in ea punctum refractionis inveniri posse animadverto, atcirca horizontem et in situ decliviori ob duplicationem illius spatii posse. DenotetBCD* superficiem Terrae, EFG superficiem extremam crassioris aeris, IIIL circulum,in quo feratur stella aliqua tanto intervallo, ut nullam fere sensibilem proportionem

Fig. 15.

i> \ G

habeat ad AC. Dico, punctum in quo fit refractio longius ab EFG distare, quamdistat EFG a BCD, h. e. quam CF vel EB. Oriatur enim stella in H, illis igitur qui inB in simili loci latitudine habitant, stella erit in meridiano aut in tanta altitudine con-stituta, ut nullam ejus refractionem sentire possint. Cum igitur nos in C constitutirefractionem tunc maximam sentiamus, necesse est ut punctum refractionis sit interB et C ac etiam in longiore distantia ab EFG, quam est EB. Alias enim illi, qui inB habitant, refractionem similiter sentirent. Jam assumam, ut tu vis, refractionemillam durare usque ad 30° ab horizonte. Connectantur H, C puncta, erit angulusHCF fere rectus (cum AC nullam fere sensibilem proportionem habeat ad AH), ac siesset CAH. Jam abscindatur arcus HK = 30°, ducatur KC, quae secet EF in 0;ponatur similiter observator in S, cui punctum K distet ab horizonte 29°. Quoniamigitur is, qui in C, nullam amplius invenit refractionem ex hypothesi, necesse est utnullum etiam refractionis punctum sit inter K et C. At is, qui in S, sentit adhucrefractionem puncti K, cum sit ei K in altitudine 29°. Cum igitur punctum refractionisei, qui in C, jamjam desierit, ei vero, qui in S, adhuc appareat, necesse est ut illudsit in vertice C. Quare manifestum est, lineam 00 determinare quam proxime spatium,quo punctum refractionis distat ab extrema superficie aeris crassioris, et quam longeradii crassum illum aerem absque refractione penetrare possunt. Dum igitur stella estin horizonte in H, erit punctum refractionis in N, dum in Q, erit punctum illud in R,sernperque magis ac magis ad C accedet, ut ita in horizonte a C omnium longissime ab-sit. Ex quo (Vitellio X. 14.) sequitur illud, quod in observationibus reperitur, refrac-tiones circa horizontem esse omnium maximas, postea semper magis ac magis dimi-nui, donec puncto refractionis in C constituto prorsus evanescant. Quauquam id etiamesse possit ex diversa aeris crassitie. Ex quibus omnibus manifestissimum, nec di-versa aetheris et aeris diaphana esse, nec refractiones aliunde quam a crasso et vapo-roso aere causari posse. Quin hoc ipsum, si nihil aliud, certe diversae in diversisJocis refractiones ostendunt, Verissimum enim est, hic non tantas esse refractiones,