23
inconstantes x, abscissas inconstantes y, abscissam b maximae or-dinatae e, abscissam d minimae ordinatae h, fient regulae:
X i
2
h 2 w
2
+
= yiox —d*h
yw‘
xy
+
x
2
d 2 /t«)
W,
X10 — — —
? 2 _ w; 2
i - 1P
= Jt’ i« decrescentibus, nam in ascendentibus seu in crescentibusyiv = eb — x. Variandae, fügt Leibniz hinzu, hae regulae non-nihil, prout series crescunt aut decrescunt; item omitti poterit men-tio minimae ordinatae, intelligendo eam semper esse ultimam; wcontra ubique inseri etiam potest, ubi ipsarum to mentio est. Om-nes series hactenus inventae per unam ex his regulis habentur, ex-ceptis seriebus potestatum, quae habentur per differentias exhaustas.In derselben Abhandlung erwähnt Leibniz folgende wahrscheinlichschon früher gefundene allgemeine Lehrsätze:
^ r , erit B C ^ S W seu summa omnium11C, aequalis BD W L seu summae omnium A
Bl) ad basin; summa autem omnium BD ad basin gest ipsius maximae BD semiquadratum. Porro ma-nifestum est, summam omnium WL esse ipsam maxi-mam BD. Nachdem sich Leibniz noch überzeugthatte, dass die Methode Descartes’, durch eineHülfsgleichung mit zwei gleichen Wurzeln das um-gekehrte Tangentenproblem allgemein zu lösen, nicht ausreiche**),führte er in einem Manuscript vom 11 Nov. 1675 überschrieben:Methodi tangentium inversae exempla (Beilage II.) zuerst die Be-
w' bezeichnet die Differenz der Abscissen.
In einem Manuscript vom Jan. 1675 sagt Leibniz: I ta tandem inanispe inveniendi per duas radices aequales serterum summas et figurarum