Beilage IT.

22. Nov. 1675.

Methodi tangentium directae compendium calculi, dum jam in-ventis aliarum curvarum tangentibus utimur. Quaedam et de in-versa methodo.

Sub fin. pag. 21. Nov. nota-vi quae in mentem venere circatangentium methodum. Quae hucredit. Sint duae curvae ACCJt etQCCS se secantes in punctis uno,duobus, pluribusvc C, C; sit axisordinatae AB = x, ab-scissae BC = y; habebimus duasaequationes ad duas lineas, duarumunamquamque incognitarum capita-lium. Quod si jam sint earumaequationum radices aequales, seuaequationes duos habeant valoresaequales, lineae se tangent. Car-tesius jam pro linea QCCS, elegitarcuin circuli VCCD, cujus centrum P, ut PC sit minima quae a puncto./’duci possit. Idem proveniet et saepe simplicius, si sumas non ar-cum circuli, sed rectam TCC tangentem, id est maximam quae expuncto dato T duci potest ad curvam. Sit TA = b, AE= e, quasidatae; AB, BC quaesitae; aequationes duae, una ad curvam ACC,ax2 + cy 1 + ctc. = 0, altera ad lineam rectam TCC, quae erit,

<l U0d sivc 7 = 4^ «ve ± - = 7>' - she

BC