( 214 )
commorari intelligitur ; in sextilibxjs autem ettrigonicis adspectibus in B et in C, liac quidemconditione, ut à coitu lunæ cura sole usque adsextilem primum , centrum B in süperiore lunætheoria heic lineam AB in signorum consequentiadecui rat : deinde se rursum in A recipiat, ad idemscilicet centrum B, quando quadrato adspectusolis luna irradiatur. Hinc autem alteram semi-diametrum simili ter, B punctum medii motuslunæ percurrens , primum trigonicum luminariumadspectum penes C déterminât, deinde rursumad oppositum solis in A redit et sic consequenlerpergit, etc. (Longomontan : Astronomie, àanica ,1622, t. Il, p. 114 et 11 5) (1).
Remarquez bien que Longomontan écrivaitces lignes vingt et un ans après la mort de Tycbo-Brahé, qu’il avait été le collaborateur de l’astro-nome danois, et que depuis 1610 la découvertede la variation était publiée, et l’expression d’oc-tants (octantes) en quelque sorte consacrée; pat-conséquent, Longomontan regardait tri ne et sex-tile comme synonymes d’octants , et ce fait seuljustifierait, s’il en était besoin , tout ce que nousavons dit précédemment, et en particulier l’in-
(1) Voy. aussi Christmanu, Theoria lance, 1611 ; Layalla,de Phœnoménis in orbe lunæ, 16x2. Exeurpta ex epistolisHorroccii, 1672 et 1673.