LIBRI SECUNDI SILVARUM. a 5 s

hœc notat : « Itaque quum ait deisque , subaudi, convicia in feras , aut quidsimile. Vel lege deosque , « rumpat frenos dolor iste, deosque: » deosrumpe, id est, deorum invidiam contemne, vel fortiter feras. » Quammultipliciter peccat vir politissimus 1 Primum rumpere deos pro invidiamdeorum contemnere vel fortiter ferre ; quod si sensus et plirasis admit-terent, quo tamen referenda essent ista Si tam dura placent? Deinde,deis, pro convicia inferas deis. Si hujusmodi ellipses admittantur, quid-vis ex quovis probari potest. Olim conjeceram, «(deisne Hei tam duraplacent?) hominem gemis (hei mihi! subdo Ipse faces), hominem, Ur-se, etc. » Non male, opinor, quia idem conjectantem postea deprehendiGronovium, Diatr. cap. at, qui observat, « Summa ars excellentissimipoetas est quod periodos breves velut singultibus interstinguit. Ei invett. lihr. scriptum fuerat, ut assolet, pro Ilei : id in Si degeneravit. »Et hoc sane placeret, nisi hunc locum, retenta veteri lectione, explica-ret doctiss. Bentleius, not. ad Ilorat. Satir. II, 7, vers. 83, his verbis:

« Excusat Ursum poeta, quod in famuli morte latn acerbe lugeret: «Fa-mulum, inquit, gemis, sed pium, sed mente ingenuum. » Esto igiturfamulus (si deisque tam dura placent; hoc est, ut tam liberalis puer in-dolis vel nascendi conditione vel captivitatis sorte fovet servus); at ho-minem gemis: quid hic pudendum? quanto hoc justius quam quod« Persa: equum fortem, Molossi canem fidum lugent exstinctum? » Ihecvir summus; et hoc quidem pacto optimus exsurgit sensus; adhuc ta-men, ut mihi videtur, turbat istud que, quod superfluum est, nec ali-quid connectit ; prout videre potes etiam in explicatione fientleiana :quam etiam si admittas, alieno tamen loco ponuntur ista « deisque Sitam dura placent : » debuerunt enim sequi vocem famulum : « gemisquidem famulum (Si deis tam dura placent) sed pium, etc. » ita paulloante, « famulum (quoniam rerum omnia caic.a Sic miscet Fortuna manunec pectora novit) gemis. » Revera vix aliter scribere potuit Statius acconjecerat Gronovius, » rumpat frenos dolor iste (deisne Hei tam duraplacent?), hominem gemis, etc. » Omnino huic similis apostrophe, Theb.X, 799, ubi mater Menoecei queritur,

.... nos sxva piacula iirllo

Demus, ut alternis (placet hoc tibi, fulminis auctor?)

OEdipodionii mutent diademata fratres?

Recte vero idem vir magnus distinguit, tuum servitium, non tuum homi-nem. Sequitur, « qui sponte, sibique Imperiosus erat; » iterum videturabundare que: satis enim erat dixisse, « qui sponte sibi imperiosus erat, »omisso t» que; an scripsit, « qui sponte sibi qui Imperiosus erat?» utin isto Horatii, IÏ, Sat. 7, 83 ; « sibi qni imperiosus. » Vel, « qui spontesibimet Imperiosus erat; » quiere an ha*c vox unquam versnm finiat.

28. Rusticus invisas dejecit in œquora pinus. Quibus invisas pinus di-cit? non enim absolute invisœ dici possunt; quippe Helente non invisiv ,Paridi non invisa; { non ifptur simpliciter invisae. Suspicari posses ince-stas pinus, ex loco Arhilleid. II, 363. Sed majus aliquid latet: quare

>7*