DE L’ABBAYE DE SAINT-VICTOR.
2S
quidin manuscriptis nostrisreconditum est, et nedumevulgatum, hue non recensuerim : unde bibliotliecaYictorina possitin usus publicos aliquando prodire.Sed uno verbo velim omnibus satisfactum fore, sidixero, quod multis notum est, non infrequentesviros, ab uno sæculo etamplius, prætextu dediscendærei novæ, familiarem conversationem cura nostrisjunxisse, quorum benigno favore in ipsam bibliothe-cam frequentius admissi, Iibros integros, tractatus,opuscula, et caetera hujusmodi sibi grata visa exsci-derunt, transtulerunt et rapuerunt : quæ licet quan-tum in me fuit, dum in domo steti, et bibliothecæcuram gessi, sive inferior, sive superior, nec quic-quam curiosum a me postulatum excerpendum de-negavi, de bujusmodi nihilominus deprædationeni mis expertus, ne occasio detur hujusmodi l’apaci-bus et prædonibus, ex indice rerum non evulgata-rum, quidquam simile in posterum moliri : ideo deindustria quæ aliquando publico commodo evulgandasunt reticeo. »
Il est très-probable que les livres imprimés, quiétaient venus, depuis l’invention de l’imprimerie, sejoindre aux manuscrits, n’avaient pas été plus res-pectés que ces derniers, par les spoliateurs de la bi-bliothèque de Saint-Victor 1 . Nous devons dire pour-tant que, d’après l’examen de l’ancien catalogue,enquête faite des manuscrits mutilés, on pourraitprésumer que ces mutilations ont été exécutées dans
1. Une ancienne note qui précède le catalogue de Claude deGrandrue nous apprend que les spoliations avaient eu lieu vi etfurto.