A. U. C. 647. A. C. 207.

339

jam modica gloria contentas, non ad gerendum modo bel-lum, sed ad finiendum, diceret se consulem declaratumesse: neque aliter id fieri posse, quam si ipse in Africamexercitum transportaret, et, acturum se id per populum,aperte ferret, si senatus adversaretur; id consilium haud-quaquam primoribus Patrum quum placeret, ceterique permetum aut ambitionem mussarent; Q. Fabius Maximus ro- 2gatus sententiam, Scio, inquit, multis vestrum videri, Pa-tres conscripti , rem actam hodierno die agi , et frustra ha-biturum orationem, qui, tanouam de integra re, de Africa,provincia sententiam dixerit. Ego autem primum illud ig-noro, quemadmodum jam certa provincia Africa consulisviri fortis ac strenui sit, quam nec senatus censuit in huncannum provinciam esse, nec populus jussit. Deinde, si est, 3consulem peccare arbitror, qui, de re transacta simulandose referre, senatum ludibrio habet, non senatorem modo,qui, de quo consulitur, suo loco dicit sententiam. Atqueego certum habeo, dissentienti mihi ab ista festinatione inAfricam trajiciendi, duarum rerum subeundam opinionemesse', unius, insitae ingenio meo cunctationis; quam metumpigritiamque homines adolescentes sane appellent, dum nepoeniteat, adhuc aliorum speciosiora primo aspectu consiliasemper visa, mea usu meliora ; alterius, obtrectationis atqueinvidiae adversus crescentem in dies gloriam fortissimi con-sulis. A qua suspicione si me neque vita acta et mores mei , 4neque dictatura cum quinque consulatibus, tantumque glo-riae belli domique partae vindicat, ut propius fastidium ejussim, quam desiderium , aetas saltem liberet. Quae enimmihi aemulatio cum eo esse potest, qui ne filio quidem meoaequalis siti Me dictatorem, quum vigerem adhuc viribus,et in cursu maximarum rerum essem, recusantem nemo autin senatu, aut ad populum audivit, quo minus insectanti memagistro equitum, quod fando nunquam ante auditum erat,imperium mecum aequaretur. Rebus, quam verbis, assequi gmalui, ut, qui aliorum judicio mihi comparatus erat, suamox confessione me sibi praeferret: nedum ego, perfunctushonoribus, certamina mihi atque aemulationes cum adoles-cente florentissime proponam : videlicet ut mihi jam vivendo,non solum rebus gerendis fesso, si huic negata fuerit, Afri-ca provincia, decernatur. Cum ea gloria, quae parta est,vivendum atque moriendum est. Vincere ego prohibui Han-nibalem, ut a vobis, quorum vigent nunc vires, etiam vinci

pOSSet.

XLI. Illud te mihi ignoscere, P. Corneli, aequum erit,si, quum in me ipso nunquam pluris famam hominum,quam rempublicam, fecerim, ne tuam quidem gloriam bonopublico praeponam . Quanquam, si aut bellum nullum inItalia, aut is hostis esset, ex quo victo nihil gloriae quaere-retur, qui te in Italia retineret , etsi id bono publico face-

Ya