A. V. C. 566. A. C. 188.

205

er got inquit, tuus (matrem enim insimulare forsitan fasnon sit) pudicitiam, famam, spem, vitamque tuam perditumire hoc facto properat. Eo magis mirabundo, quaerenti-que quid rei esset, pacem veniamque precata deorum dea-rumque, si, coacta caritate ejus, silenda enunciasset, an-cillam se, ait, dominae comitem id sacrarium intrasse, li-beram nunquam eo accessisse. Scire corruptelqrum omnis 4generis eam officinam esse: et jam biennio constare nemi-nem initiatum ibi majorem annis viginti. Ut quisque in-troductus sit, velut victimam tradi sacerdotibus: eos dedu-cere in locum, qui circumsonet ululatibus, cantuque sym-phoniae, et cymbalorum et tympanorum pulsu, ne vox qui-ritantis, quum per vim stuprum inferatur, exaudiri possit.Orare deinde atque obsecrare, ut eam rem quocunque 5discuteret modo: nec se eo praecipitaret, ubi omnia in-fanda patienda primum, deinde facienda essent. Nequea nte dimisit eum, quam Udem dedit adolescens, ab liis sa-cris se temperaturum.

XI. Postquam domum venit, et mater mentionem in-

tulit, quid eo die, quid deinceps ceteris, quae ad sacraPertinerent, faciendum esset; negat, eorum se quicquamfacturum, nec initiari sibi in animo esse. Aderat sermoniVitricus. Confestim mulier exclamat, Hispalae concubitu 2Carere eum decem noctes non posse, illius excetrae delini-rnentis et venenis imbutum, nec parentis, nec vitrici, necdeorum verecundiam habere. Jurgantes hinc mater, hincVitricus, cum quatuor eum servis domo exegerunt. Ado-lescens inde ad Aebutiam se amitam contulit: causamquesi, cur esset a matre ejectus, narravit. Deinde ex aucto- 3ritate ejus postero die ad consulem Postumium, arbitrisRemotis, rem detulit. Consul post diem tertium ad selossum redire dimisit: ipse Sulpiciam, gravem feminam,8 ocrum suam, percunctatus est, ecquam anum Aebutiam exAventino nosset? quum eam nosse, probam, et antiqui mo-r is feminam, respondisset; opus esse sibi ea conventa dixit:rnitteret nuncium ad eam, ut veniret. Aebutia accita ad 4Sulpiciam venit: *et consul paullo post, velut forte inter-venisset, sermonem de Aebutio fratris ejus filio infert,■^acrimae mulieri obortae, et miserari casum adolescen-tis coepit, qui spoliatus fortunis, a quibus minime opor-feret, apud se tunc esset, ejectus a matre, quod probusadolescens (dii propitii essent) obscenis, ut fama esset,Sa cris initiari nollet.. ,

XII. Satis de Aebutio exploratnm ratus consul, nonV^aum auctorem esse, dimissa Aebutia, socrum rogat, utfflspalam, indidem ex Aventino libertinam, non ignotamv *ciniae, arcesseret ad sese: eam, quoque esse, quae per-C| inctari vellet. Ad cujus nuncium perturbata Ilispala, 2•ptod ad tam nobilem et gravem feminam ignara causae