. De Natura Matrimonii.

Se, tt. -

'^rnia' Ubl quidem ita inferunt: Si po-nef C j Peccatum fuisset, quis crederet illos%e ey Vl ** e > qui tanta boni malique cogni^rjz siluerunt, qui tam diffusa omnis ge-erant imbuti, quorum unus &

St * dominum, quotquot unquam vj.v iflen^ a Pi2ntiffimus fuit.

20Z

hti

e nt,

Jam

vero

si fci-

W crederet impoenitentes perseve-^ Vei ^T e impune? Tantum vero abest,^°Pter °i eujusdam poenitentiae, ab illis^ w- ea a ^®» in sacris literis mentio fiat,

"C r

N

„ ls contrarium exinde constet, quodlu Perinductas nunquam repildiaverint,

X

Ca men v

er« in eo casu resipiscentiae in-

>«t a debebat. Accedit i quod Pro-

S«. at han inter beneficia, a Deo Davidi'Xr! 5 J e ^ erat > quod uxores Domini fui ipsi01 mum dederit 2. Sam. XII, 8-

Ad dispensationem autemiPecc-? ter provocant, qui Patres oraxuja/u«?Xd ° a hioluendos esse existimant. Vid.? hu]r ln not ' a & Grotium de I. B. & P. p. 747 'WoL , Us nuci, propbet. Pait. I. p. 104. Sed!?^bng ^ Us ^d quidem conjecturis ac verosiJici s a s ar gumentis persuaderi forte, apodi-terQ rat i° n ibus demonstrari nunquamt> 0 ’ W ^Eibi enim expressa Dei difpenfa-t itUr P°^ r g a miam eorum antecesserit, re-%(1 ' Quid? quod sibi ipsis non satisj ' siui ad dispensationem hanc provo-! e öi j alii eam per interiorem inspiratio-X U externam aliquam locutionemptib u ’ S a ii solis Judaeis, alii aliis quoqueant C °a- Ce ^' am * temporibus Noachi° ta dilu - v mm, alii demum post tem-

promulgatam fuisse, conten-ta’ Verum quicquid hujus rei

31 ejp Ov er fiam hanc mere problemati-Xe (L ( l ua ^ alva hdei analogia, salvaXa P - c haritate, tum pro, tum contraNani °® t » putamus. Sunt, qui sen-Hfoi^ Patres V. T. wotjoyxpist a pecca-[Nox ' lt * nter periculosissima seculi hujus% jtp rec ensuerunt. Neque tamen tamJCT^que est illa opinio ac vulgusSca r Cat & ^ cum vu ^ 0, Vid. Bren-i-J' P• rnatr ^ m - i u - 4- Hacksp. not. pbilolog.tX Vtj' Saldenus in otio Theol. Lib. II.

p 365. Moderatius agunt Chem-iSrii '^r xam ' conc - ^rid. Seß 24. canon. 2.«tSeru! n ' IF ' Marpurg. XV. th. 72.

Ilia hard ’r’ Philo f-f ohr - M- 2 - c - 5-M45-FIL LL TbeoL /'•338. quiV^dean Unam siUTstionis partem magis^cite* j alt eram tamen sententiam non

i' J. v damnant -

Nos vero, si quid sentiamusw t> 4 tri ar h- Mediam tenebimus sententiam,V S » rip 1S hoc pro gravi peccato impu-V c 0ntr a C - eOS ab omni labe absolvimus.V«! uaturse non esse polygamiam,

spShdn Umest 5 ex solo ergo lumine re-SS 1 °2 n °scitur; Deus vero nullam^CiWfler a 111 sierat, quae polygamiamX ita 5 1 6X institutionis hoc nonPol. yfrß illico a PParebat, Insuper

Patriarchae pio stimulabantur desiderio semenomni modo propagandi, cum nemo sciret excujus semine Messias nasciturus foret. Quamob cautam cum res illa non fuerit naturaliterturpis eademque ex bona intentione intro-ducta, Deus connivebat, idque tolerabat.Atque hoc respectu id David utique inter be-neficia divina referre poterat & debebat,Deum ipsi talia connivendo permisisse.Comprobantur haec exemplo Abrahams Hicerat, cui Deus tantam promiserat benedictio-nem, quod femen ipsius debeat multiplicariultra numerum stellarum Gen, XV, 5. Ipsevero nullos habebat liberos, & Sara sterilisac senio insuper confecta erat. Unde etiamqua ratione semen eius tantopere multiplicaripossit, non percipiebat, & sic oeconomi fuifilium adoptare volebat d. Cap. XV 2. 3. cuitamen Deus respondit: Non erit heres tuus ifie:sed qui egredietur e visceribus tuis, hic heres tuus erit.Ut ergo ipse liberos procrearet, & ita bonaintentione, videtur Hagarem, consensu Sarae,sibi uxorem superinduxisse ibid. Cap. XVI.Quemadmodum & postea demum AbrahamoIsaacus promittitur Gen. Cap. XVII. 16. fiqq.Quam intentionem etiam reliquorum futile,verosimile est. Insuper multa in V. T. obduritiem cordis tolerata fuisse, quas in N. T.cessare debent, ab ipso Christo, optimo Do-ctore, didicimus Matth: XIX, 8- In tenebrisenim adhuc vivebant Judaei, & vera lux,Christus, illis nondum affulserat, adeoque uttantum in obsequio contineantur, multa ipsispermisit Deus, pro ineffabili misericordiasua, quaä postquam lumen Evangelii illuxit,locum non habent.

§. XXXVI. Quicquid autem sit de V.T*cardo quaestionis potissimum in eo consistit,an Poiygamia in N. T. prohibita. Id veronegant adversarii. Cum nullibi polygam!«expresse mentio facta. Inde argumentanturQuicquid V. T. fuit permissum, & novo nonexpresse prohibitum, id adhuc licitum essedebet: subsumunt itaque de Poiygamia.Quaj sententia quo fundamento nitatur, nuncvidebimus.

§. XXXVII. De jure itaque novi Te-stamenti, tuto statuimus, polygamiam simul-taneam prorsus esse illicitam. Idque proba-mus ante omnia ex primava conjugii institu-tione. Non mireris B. L, nos in probandoeo, quid justum sit temporibus N. T. provo-care ad primam institutionem in V. T. fa-ctam. Scilicet, nullam novam legem tulitChristus, veterem tamen in N. T. explicavit.Deus autem ab initio non creavit unum ma-sculum & plures feminas, sed unum mascu-lum & unam feminam & un i ^ ro non copulavitplures feminas, sed una uni viro, non plures, datasunt, ut loquitur Ignarius in Ep. ad Antiochen.Porro Vir patrem suum & matrem suam re-linquens, non dicitur adhaarere uxoribus , seduxori, divinitus sibi adjunctie. Quid? quoddiserte addatur, erunt duo t , non tres aut quatuor,in carnem unam, quod Christus Matth.XIX.de quo loco paulo post, sic explicavit:Erunt st «Ilio in carnem unam , quae explicatio exCc 2 ipsis