m

Disputatio juris canonui.

ctio Constantini Imperatoris in L. 2. C. despon- inde conantur maleferiatisal. quod si quis intra biennium nuptias exe- facis abundeque testatur, nullibi l^uqui supersederit, ejus spatii fine decurso, si in mendaciorum segetem conspicuam esse, 9 ■

ubi personas quaedam desponsandte, e $

men contractis nuptiis exspirant, vel Ytandem amittunt, vel etiam ipsi caluff n] ^

res. nnstnnnm in imam rnnlnprnnt .

alterius postea conjunctionem puella pervenerit, nihil fraudis ei sit, qua; nuptias maturan-do vota sua diutius eludi non passa eft: Et capro-pter-w L.penult.ff. de sponfal. vocem, annum ,vel abundare, vel biennium aut trienniumlegendum esse, monet CujaciusZiL 1 ö.observ.35. & ex eo Jfaac. Cafaubonus in Not. ad Suet,cit. I. Verum haec quadrare non videnturLegi 1. C. de Sponfal. ubi desponsatae alii, re-nunciare conditioni, & alii nubere concedi-tur. Cur ergo opus habebit biennium ex-pectare, vel ex justa causa triennium, si merosuo arbitrio discedere a sponsalibus sponsapostit? Cur enim nuncium mittere absentinon valeret, cum etiam ipso praesente consi-lium mutare potuisset, per L. 2. C. de repud.

res, postquam in unam coaluerunt — a:conjuges arctissimo jam vinculo sibi l u ® a ,illis aurem non amplius porriguntymen durante desponsatione faciunt s®P ! 7 tU .remedium reparando malo adhuc sup® r * ü0rum existimantes. Quem in finem pl erl £gjconsulunt, festinandas esse nuptias, ne - 0temporis amor languescat, & abali £n _mentis per calumnias inducatur, de qn? $ $ribus vid. B. Dn. Henricus Müller, P f 'un gerathener Ehe, P. 3. Cons. 2. pag. 345- 4 °^.vis lege quadam publica certum temp uSfinitum esse, huc usque non obfervave^

Videlicet facultas illa renunciandi sponsalibus quod si itaque ob sparsas ejusmodi calü^v. ^jure Justinianeo quidem sine causa permitte- discordia & inimicitia inter desponsat° S j^jbatursemper; verum non semper sine poena, orta fuerit, unanimiter fere Theologi p

Arrharum enim dispendio plectebantur re-pudia, & fi poena per stipulationem adjecta , hancquoque petere fas erat. Quod si vero intra bien-nium sponsus sponsam domum non duxisset,

concludunt, si tales desponsati persu^wjbus & admonitionibus ad concordiam * e -

#?

nequeant, & tanta animorum dissensio “. gfJut nonnisi infelix matrimonium p r8B ^,jam impune discedendi licentia patebat sponsae, possit, separandos potius esse despofl^. 2 ,

§. II. Ast vero ad hunc casum perti- ad matrimonium compellendos '

nere non videtur, quod ab Augusto teste Sue-ton. cautum. Ratio enim legis praemittitura Suetonio, quod immaturitate sponsarum &matrimoniorum crebra mutatione vim legiseludi sentiret; quae sponsarum immaturitas

& 17. X. de Sponfal. Vid.Menoch. Confit j 4,n. 8- 6? 15. Joh. Bapt. Costa deCent. 2. Difi. 40. num.6o. & 97. Franc. ^ m-P. 2. Decis Pari. Delphin. 746. n. 1. aliiq 1 ' 2 ? f,rimi citati a Barbos. ColleSt. ad d. C. 2. P iMev. P. 2. Dee. 226. Carpz. Jurispr. pdes. 176. n. 14. Brunneman. ad Jus Ecd- * 'c. 1 6. ß. 7. in not.

3 jCÄi

* Cum autem decisio

aliam omnino supponit legislationem, & bi-ennii, explicationem. Lex enim, quamimmaturitate sponsarum eludi sentiebat Au-gustus, Papia erat, quae praemia destinaveratmaritis, & ad sponsos quoque extendebatur, in C. Prceterea2. X. de Sponfal. Vexata admo"^quod innuit Cujacius ditt. ohferv.^s. modo sit, & in diversas a Dd. trahatur partes,sponsalia intra biennium deductione in do- alii ad sola sponsalia de futuro illam P er ..jßOmum consummarentur; quamvis ex justa censent, quod & inscriptio d. cap- ^ pcausa & longius spatium indultum fuisse te- ostendit, & communiter interpretes ad l,p s ji istetur Cajus Lib. I. ad L. Jul. Pafi de quo fere omnes in illam abeant sententia^L^jjiagit di£t. L.pen. ff. de Sponfal. His ergo com- vero pontificem non probare dissenfii 1111modis quo diutiusfruerentur sponsi, immatu- sponfalitium, sed tolerare tantum, si u0 jüP'ras (quod alioqui permissum erat septennio lum, ex rixis discordiisque conjugum ° r c3 ircompleto L. 14. ff.d. t.) sibi jungebant fpon- dum evitetur, asserunt, ad examen reV jLt i*fas, ne consummare nuptias necessum habe- da erit utraque opinio, cum inde p rselrent. Hanc vero legis papise elusionem per thematis decisio praecipue dependeat

immaturitatem sponsarum coarctandam cen-

suit Augustus, proscribendo biennium; quo ibr^n n i^ ^ifnnuer^’J

ipso effectum, ut quidem adhuc cum septenni ^ntlSclorum propria esset, nie ad °'K-puella contrahere sponsaha fas esset, marito- . lid etiam , Q s „fr ta 4 defen sa. Lmrum tamen commodo non frueretur sponsus, J P ,

sen^si

nisi postquam decennis sponsa, ut intra bien-nium domum duci posset; quod erudite ex-posuit Jacob. Gothofredus adL.^.C. Iheod.de Sponfal. ubi simul ostendit, nihil communehanc Augusti sanctionem, cum illa Constan-tini in L. 2. C. h. t.

§. III. Mihi vero ob aliam rationem tuere canonistae, quam in solis po Villa Augusti sanctio decoarctando tempore habendi de futuro p renitendi licentiam or uiU .psponsas in usum revocanda videtur, videlicet, tisicem. Verum quia in evang^ut contractis sponsalibus nuptias non diffe- scholis & consistoriis receptissima, irantur, sed propedigm consummentur, ne lo- sima est sententia ; Omnem P romi fi l f n

cus pateat aliorum calumniis, & maledictis, fine ulla conditione de contrahendo matnnr e ’

quibus divellere desponsatorum animos sub- efficere sponsalia de praesenti, q ul

tisicii enim sua nituntur hypothesi? °- üpactionem verbis futuri temporis,contrahendo adhuc matrimonio conc r^iflde futuro tantum sponsalia inducere- ^ ibitaque Innocentius III. in d. C. P r f ter ^ tf/l J}^ 0lis qui fidem fibi dederunt de matrimonio f si 3 "expresse loquatur, non potuerunt a n f a iib lJ ®