Z26

Disputatio juris canonici

tantum ad consummationem, non ad perfe-ctionem pertinet, Carpz .Lib.$. Resp.io§,ntm. i. Nec Juris hoc tantum Civilis est,quod Sponsa uxor dicatur, & quod de nup-tiis dispositum, etiam in Sponsalibus locumhabeat. L. nihil intereft ff. rerum amot. L, inSponsalibus 7. /. 1. ff. de Sponsal. Sed & JureDivino hoc nomine venit, Matth. i, 20. un-de & in ipsam committitur adulterium. Deut.22. v. 24. Hos 4. 11.13. cum quo convenitL. fi Uxoris. F.Z. ff. ad L. Jul. de Adidt.Brouvver de Jure Connub. Lib. 1. cap, 24.num. 1. Quam sententiam approbat Luthe-rus, Libello von Ehesachen Tom. VI. JEitteberg.fol, 267. öffentliche Verlobte find Ebeleuthe.Et Isidorus a Gratiano relatus in Can. 6.Caus. 27. qu. 2. Conjuges verius appellaridicit a prima desponsationis fide, quamvisadhuc ignoretur inter eos conjugalis concu-bitus; & Gregorius in Can. 12. Caus'27. qu.2. dicit: Divim Legis mos efl, Sponsas appel-lare Conjuges. Unde inferunt non pauci Dd.inter Sponsalia & nuptias quoad vinculumindissolubilitatis nihil internste, Carpzov. Ju-rispr. Eccl. Def.65. num. 9.

§. X. Ex hoc jam supposito sua spon-te fluit alterum argumentum, quod cum obli-gatio Sponsalicia sit Juris divini, illam post-quam semel inita, arbitrio desponsatorumeste exemptam; & hinc huc non quadrareregulam L. 35. ff. de R. J nihil tam natu-rale este , quam eo modo quid dissolvi, quocolligatum est. Fallit enim htec in rebus ar-bitrio contrahentium exemptis, ubi potiusilla Juris obtinebit Regula: quod ab initiofuit voluntatis, ex post facto fit necessitatis£.5. C. de obi. b «K. Imo matrimoniumres spiritualis est: Illa vero, qute spiritualiasunt, & conscientiam concernunt, faciliusconstruuntur, quam destruuntur, C.2.X. detranslat. Epifeop. Carpz. de Resp. 108. n. 18.Cum ergo matrimonium sit institutionis Di-vina, ita ut quos Deus sic conjunxerit, ho-mo separare non debeat, conjunctio vero il-la initium capiat ex mutuo desponsatorumconsensu, utpote quorum animos Deus ma-trimonii auctor consensione illa mutua jamconjunxisse censetur , non poterunt illi abhoc nexu se pro lubitu liberare, Tarnov. deConnub. Lib.i. loc. 86. qu. 3. Mev. P. 3. de-ris. 211- num. 3.

§. XI. Tertia ratio pariter ex praece-dentibus fluit, quam adducit Tarnov. d. cap.86. nullum Dei foedus humana authoritatedissolvi debet. Atqui conjugium est Deifoedus. Prov. 2. v. 17. Malach. 2. v. 14. tamratum, quam consummatum; Ergo humanaauthoritate dissolvi nequit. Est enim divi-nitus sancita tanta matrimoniorum honestas,ut adjuncta sit servandi necessitas; ergo & desponsalibus ad matrimonium tendentibus idemdicendum, Mev. d. deris 211. Sane Deusauctor conjugii, & sic quoque Sponsaliorumest, ideoque magna deliberatione ad id ac-cedendum, nec permittendum, ut illi, quisemel fidem pure dederunt, rursus consiliummutare, &Dei foedus ludibrio habere pos-

sint. Nam si vilissimarum rerum pactio 1 ’*^,non stare nefas & indecorum habetur; .

pacta de

ne iniquissimum videbitur, .matrimonii sanctissimo violare, ut P° te ^ a £enon a contrahentium, sed a Dei aü ^ 0 /! c a>dependent, sunt verba Cyprtei de Sponfi 1 "

13. /.n. num. 2. A0 r

§. XII. Quarta ratio peti solet 3gata facultate transigendi super matri® 0 ^per capit. ult.X. de transalt. si scii.tendat ad matrimonii dissolutione® ß.Lib. 2. obferv.94. num. 14. Mev. P- 5 ‘ . 0 ,cis 211. num. 4. Hinc nec contra ® 3tr , ^nium juramentum deferre fas est. Gail- •serv.94. num. 13. ne occasio partibus 3 ^suo arbitrio vinculum nuptiarum vel eSponsaliorum solvendi , Mev. d. L in -g,Valeron de Transalt. Tit. 3. qu. 2. nliril ' 0 fr& feqq. Quod si ergo transactio illicit 3 c ^tra matrimonium, nec transigendo Sp0® a jdissolvi poterunt, utpote quaesunt s ,contrahendum matrimonium. QuicqU> ^go juxta tritam Interpr. regulam, prohi®.,jiest in termino, idem etiam prohibitu® e p,via, arg. L. fin. C. de Rebus, alien. non 11

§. XIII. Quinta ratio ab absurdeducitur : si enim rationi & aequitati ® 3>congruum est, pacta servare, fidemq 0 ®^'tam implere, absurdum foret, si in massae-nii sponsione libertas poenitendi cor\C eC ' $tur. Quare Jus illud quam maxime ^ .jgScensendum , quod tergiversantemperficere, ex Sponsione sua, nisi ratio ®compelli posse statuit, ne Sponsio s® e ju-gatione sit, Henricus Brouvver de p0nub. Libr. L cap. 24. num. 19. in fin•tandem eadem libertate dissentiendi c . -f p®'tur ipsa conjugia, si ad vulgaria princip* 3 ^gotium hoc sacrum revocetur, sicutopinione deceptus videtur ipse Imp- ß140. ob rationem a Pontifice in Cap-'sfififiSponsal. adductam, quod Sponsalia ad 1 svsocietatis mutuo dissensu dissolvi P°® sl pili'am matrimonii dissolutionem volunt atetua conjugum concedens.

§. XIV. Sexto demum scandalis Vfirimum aperiri campum dicunt, si diss°® e j fi'Sponsaliorum locus concedatur, du® Jit'mulare in inimicitias capitales, vel fing^pissentiendi rationes possint, quo pacto

t)prii-pr s>nnr!im'ni.nni s.nctimiMiia. & „pj/

periret conjugiorum sanctimonia,

o_ , p

forent desponsationes etiam public®».mitteretur, ut Sponsalia ineuntibus * ^ e tstquicquam ultra id, quam ut sancte ^Mev. p.$. deris. 2ix. in med. Ad®tem uno vel altero exemplo, plures 1sibi indulgere vellent, atqui itactus omni Jure humano longe sup erl ° etl jrctior, per talem indulgentiam ^p.3'

ferior. Tarnov. d. Libr. 5. cap.8°‘ 2 .

in fin.

§. XV. Et hanc sententia®1 P*facultatem excludentem in Consist ^ ,

cipum Evangelicorum receptam »edi # 1flue npr IS/Inoiftmrnm Pnliticum ad 0 ,1 nS 3 <

que per Magistratum Politicum »-nem Sacerdotalem compellendos e ' v*

flfl 8