T)c Jan Hominis in Animam.

4*3

a^, a ^ ^dubitata adsint. ».30.31. Ex quo duoCcff Jc itamus, ad juramentum non requiri ne-^ verba, si de juramenti praestatione &t Un atl ? rie agatur, conceptionem tamen verbo-ci a |- Ut 4 u c de substantia esse. Secundo, si spe-tat ratl ° prolationem verbalem forte requi-^’P°sse alium in muti animam jurare, cl.l. ».41.

r'Qf 3 -' de juramento in animum alterius di-l| sciant.

t e e ^sscctu juramentorum condigne expone-baris otii labor est, nec tam angustas pa-, td ls >od u di potest. Communia hic recitanturtn^ ‘qrinajuris Brocardica; obligare juramen-dfi aaun guem, esse implendum in forma spe-b et ^ a ’ demonstrare consensum specialemha-U , Vlr o clausula', omni meliori modo. Conf.t^bg. de Regim. Senii. & Ecclef. l. 1. C 3. t. 9.c 0 ^ - 47 - Habere vim expressi casus, si de eoclfri potuerit; supplere solennitates rei ex-^pcemtendam, ut in contractibus innomi-58 Brunnem. in qUdefi. adtit. dejurej. qu.

d e <j 01 reperies plura, cui addatur Seraphinus»J^phinis inTraft.de Privileg, fur ament. ubiji Q (j. u ’ e htec omniaproscquitur. Quo & referric 0n etlt > quae normam interpretandi juramentanilnt ‘ c l u0 V' Sanders, de Oblig. juram.

• & 6 . Ipecialiör effectus est, quod litesjuramento voluntario & Judiciali nect ef tfi xtu perjurii, neque ob instrumenta novi-»J'perta retractari queant, secundum L. ad-)H t e>> ^‘ 3 1 -ff- de jure). Quod asserenti jus suum4 ^nto, detur actio praetoria §. 11. Inßit. der^.Quae partim notissima, partim sub certistii. ^Ionibuscapienda, quas qui voluerit ali-

tjW 1 . -- i - “ ' ~l - 71 — -----

5 m . ille ölis expendere, fecerit infra materiae5 tu; .Matern ; nec fatis fueris prosecutus Jus ho-% ln Ipsium. Illud meretur hic adduci,all e g a nt de juramento, sequi illud actus

»ati

1 cui accedit, ut qui juravit, sevolun-Qiw^dstmam non revocaturum, possit ni

^ii

° lTl '_nus ,si voluerit, cum ambulatoria ho-

voluntas ad mortem usque, nec sibi quis1 ,S e ni dicere possit, ut ei non liceat a priorev iU ltl 'io recedere, l. 2 z.ff. de leg. 3. Quod de ci-re Veri >m esse largiuntur communiter, est-Cert ‘ us ' qu° obscuriora sunt verba, L. 2.itz Q i?• 0. &jurej. 8 t ultra naturam actus exten-il gationis juratae rariora exempla. Confer41. C.deTransaft. & adeandemB.Brun-' r m avthenticam Sacramenta puberum. C.fi.venditionem. Verum de eo non leviter, ^n quod obtinet civili jure securam3i ^Conscientiam. Quod Dn. Struv. Exercit.distincte accipit. Si enim quis juret,e fi-tam ultimam voluntatem, eum posset '°a r reVocare testamentum. Sivero juret, setiot, locaturum, non fieri sine peccato revoca-’ Pfssertim secundum Jus Canonicum,habebit rationem ex eo, quodintel-ta n . r loramentum, permanente rerum statu,( idi t v . ri, qtii juravit tacita destinatione non prae-

'W,

1 J *' 11 «-V11 Idlilcl UvlllildllUliG

laiT1 aliud suprema; voluntatis elogiumi- , en di. Posterior sine dubio verissimus. Res

< Nils lta J Ur amento promittitur, quod servan-^ti s etI1 P er > cum potest fine dispendio aeternae‘ c, ß t *amvis de pactis in 6 . Facessit saltems H . ntl ne §°tssim Molinae distinctio, Disp. 1 51.

sequitur Dn. Struv. d. /. G adducit' de Inj usio Test. n. 2%. estque a pluri-

mis recepta; Nempe revocationem ipsam sub-sistere, & possis ius Testamentum esse jure con-ditum , licet perjurus fiat, qui illud revocavit.Actum enim testandi suapte natura, & civilis Ju-ris dispositione esse revocabilem, neque Jura-mentum ferri supra testandi actum , sed liiprapromissionem , neque transire illum per jura-mentum in aliam Ipeciem actus. Quod illustratexemplo ejus, qui dedit mandam jurato & revo-cat. Secundo, ejus, qui alicui rem vendit cumJuramento de eadem alteri non vendenda , &vendit nihilominus, traditque alteri. Aliud ex-emplum lege apud Zces alleg. L. Eo, ni fallor,reduci quasstio poterit, an, qui revocavit testa-mentum contra Juramentum, teneatur illud ite-rum infirmare, an vero possit sine continuationeperjurii relinquere in valore luo ? Respondeoprimo, non pertinere huc disquisitionem de ci-vili jure; nam illud in actibus permissis non fa-cere securam conscientiam , constat. Quid re-quirat Religio, & vis juramenti ex se, ut queatdilucide proponi, praemittendum, in juramentopromistbrio vel confirmatorio esse obligatio-nem unam relpectu Dei, alteram respectu Ho-minis. Vid. Molin. Disp. 150.«. 2. Fagundez./.2. c. 18.». i- Seu, uti habet Sanders. deOblig.jur.c. 1. n. x 3. In juramento promistbrio alia est ob-ligatio, qua; cadit supra conscientiam jurantis, Scobligat ad dicendam veritatem, ne ducatur invanum Nomen DEI, quae ipsi cum assertoriocommunis est; Alia, quae cadit supra materiamjuramenti, vi cujus tenemur non tantum in prae-senti intendere aliquid, sed de futuro etiam prae-stare, quod intendimus. Jam concludo; Actusjuramento promistbrio deductos in obligatio-nem, si sint permanentes , vel iterabiles per seaut per aequipollens, in fallente fidem juratamcontinuareperjurium. e.g. qui recusat dare pro-missimi, committit perjurium, si caetera concur-rant, &quamdiu non implet, sed refutat pro-missi fidem, continuat idem p er jurium. Ratio,quia manet in affectupeccandi contra juramentifidem, quamdiu durat debendi nexus , & nonreddendi voluntas. In terminis non admodumdissimilibus solent dicere ; non remitti pecca-tum, nisi restituatur ablatum, c. Peccatum. deR.f.'m 6. Unde infero porro, qui jurato promisit hae-redi, in suo testamento instituto, se non revoca-turum illud, fi fallat, teneri illum ad rescinden-dum posterius testamentum , Sc restituendumprius aut alias satisfaciendum promissario. Etinde, cum Afolina, uti eum c. 1. adduximus eti-am sine acceptatione nasci validam obligatio-nem in F. C. asserat, judicent alii, an consequen-ter satis in proposita dubitatione affirmativamsententia teneat Vir alias acutissimus. Sed additpulchram limitationem, n. 1 5. d. disp. V. Lessius1 . 2 .c. iy.dub.%. circ.f. Addo denique & hoc, sivotive concipiatur juramentum additum testa-mento , ut in eo res aliqua certa destinetur piocorpori &c. tunc posterius testamentum nonposse subsistere salva conscientia Testatoris.Quod non dices semper evenire, si quis jureju-rando confirmet testamentum. Nam non pro-mittitur in testamento directe DEO, sed homini,neque etiam, nisi metaphorice dici fidejussorDEUS poterit, sed gaudet munere judicis, vin-dicisque. Quid autem verum sit praecisa obli-gatione, aut sententia illa Molinae denonrequi-F f f 3 sita