er

CATULLI LIBER.

Solam consciolis haec sua flagitia ,

Nomine dicentem, quos diximus; utpote quae m|Speraret nec linguam esse, nec auriculam,qy Praeterea addebat quendam, quem dicere noloNomine , ne tollat rubra supercilia.

Longus homo est, magnas quoi lites intulit olimFalsum mendaci ventre puerperium.

AD MANLIUM. LXIV.

u o d mihi fortuna, casuque oppressus acerbo»Conscriptum hoc lacrymis mittis episto-lium ;

Naufragum ut ejectum spumantibus aequoris undisSublevem , & a mortis limine restituam ;

5 Quem neque sancta Venus molli requiescere somnoDesertum in lecto coelibe perpetitur;

Nec veterum dulci scriptorum carmine MusaeOblectant, cum mens anxia pervigilet ;

Id gratum est milii, me quoniam tibi ducis amicum ,

JO Muneraque & Musarum hinc petis , & Veneris.

Sed, tibi ne mea sim ignota incommoda, Manli,

Neu me odisse putes hospitis officium ;

Accipe queis merser fortunae fluctibus ipse,

Ne amplius a misero dona beata petas.iS Tempore quo primum vestis mihi tradita pura est»Jucundum cum aetas florida ver ageret,

Multa fatis lusi : non est Dea nescia nostri»

Quae dulcem curis miscet amaritiem.

Sed totum hoc studium luctu fraterna mihi mors