Differentiation und Integration.
737
F. Differentiation und Integration unter demIntegralzeichen.
Diese schwierigen Fragen, welche den Scharfsinn der gegenwär-tigen Mathematiker geprüft haben, wurden von Euler ganz einfachbehandelt. 1 ) Ist P, sagt er 2 ), eine Funktion von z, u, und setzt man:
so ist:
( 4 )
man hat nämlich:
= S,
8u ’
p = SS 8P = 8 *S
cz ’ cu 8u8z’
woraus (4) folgt. Es ist ferner:
(5) l*Sdu= fdz fPdu ;
setzt man nämlich:
J Sdu = V,
so folgt:
^=s = fpdz, f-T- = f = p,
cu '! ’ czcu dz ’
also:
— = / Pdu,
cz J ’
woraus sich (5) ergibt. 3 )
*) Die Differentiation unter dem Integralzeichen wurde schon von Leibniz gebraucht (diese Yorl., III*, S. 231). *) Isova methodus quantitates
integrales determinandi, Novi Comm. Acad. Petrop. XIX, 1774 (publ. 1775),p. 66—102; Inst. calc. int. IV, p. 260—294. ’) Fontaine (a. a. 0.) beweist
diesen Satz wie folgt. Es ist:
j^y.'clx — J^fidx = dJ fidx,
andererseits hat man:
Jji'dx '— jiidx= j(fi'dx' — pdx)= J d(fidx),d j\idx = I d ( iidx ).
also:
4 ) Uberior explicatio methodi singularis nuper expositae, integraliaalias maxime abscondita investigandi (1776), Nova Acta Acad. Petrop.IV, 1786 (publ. 1789), p. 17—54. — De insignibus proprietatibus formu-larum integralium praeter binas variables etiam earum differen-tialia cujuscunque ordiniB involventium (1777), Nova Acta Acad. Petrop.IX, 1791 (publ. 1795), p. 81—97.