){

Tal» IT §. 23. Quo ista inuestigatio facilius institui possit, pro-

Fig, L. ducatur noster Meridianus medius AB tam sursum vsque in Oquam deorsum vsque ad Aequatorem in E, ita vt sit.E A — 40%AB-30 0 et BO" 25°; polus autem sit in II, existente fi O — 5®circulus autem centro O per E ductus referat Aequatorem, etsi,eo in nostra mappa non indigemus , in quo capiatur arcusE F 90 graduum quales modo definiuimus eritque angulusE O F — 90°. w — 7 2% 5 3', existente interuallo O F — 9 5®.Erit igitur hoc punctum F communis polus omnium circu-lorum maximorum, qui ad nostrum Meridianum AG norma-liter duci possunt.

§. 24. Quod si ergo intra interuallum accipiamus pun-ctum quodcunque 2, per quod circulus maximus ad Meridia-num A B normalis duci debeat, Is vtique in 2 ad A B erit per-pendicularis et perpunctum F transibit. Vera autem eius fi-gura cuma erit maxime transcendens, interim tamen vix sen-sibiliter discrepabit ab arcu circulari, qui per puncta Z et Fnormaliter ad rectam AB ducetur, qui sit arcus Z F, ad cuiuscuruaturum inueniendam , ex F ad rectam O E ducatur per-pendiculum eritque

OG"95°cos.72", 53^—27,96024 etF G~ 95 0 sin. 72°, 53' — 90,79221.

Hinc igitur patet ipsam rectam F G referre quadrantem cir-culi maximi ad Meridianum AB normalem, qui cum prope-modum nonaginta gradus Meridiani contineat, a veritate vixaberrabit. At vero , si per terminum A talis circulus maxi-mus ad B A normalis ducatur, eius arcus A F aliquanto maiorerit quam recta F G ; interim tamen error facile toleraripoterit. Radius enim talis circuli foret 165°, 9477 quitam tantus est , \fceius curuatura in mappa vix perceptibilis

euadat