Heroica

L

Parthenidem, casto pastorem incenderat igneParthenis, Hebraeas inter pulcherrima nymphas:Vos fagi testes, & odoriferae cyparissi.

At quae vicinae fundit se plurima rupiDesuper ulmus habet calamos pastoris, & ipsoServat adhuc, cecinit quondam qua; carmina,trunco.

Non procul e veteri resonant examina quercu,Silva avibus strepit omnis, & ille herbosa secun-dum

Prata fluit qui rivus, quae dum garrulus errat,Pastorum teneros, quos siepe audivit amores;Narrat ad offensas arguto murmure cautes.

Ingens ad laevam tollit se lucus, ubi omnisCaede madet tellus, & rorant sanguine vepres.Hic pastor pugnavit, & hac immane leonis,Cum jaculo, victor spolium suspendit ab ulmo.Cogite oves pueri: silva dedit ursus ab altaIngentem sonitum: sed quä vestigia torquetBellua, se tollit contra, dextraque prehensamImplicat,& molli oppressam discerpit in herba.Statpecus,attonitumque metu respectat,& horretHirsutum que supercilium, villosaque terga.Junipero truncum caput ursi pendet ab ista.Ducite ut ante greges, & reddite qarmina silvisPastores, meritd victorem ornate corond.Nampatrise fera monstra,isto sub monte,peremit.Parce tamen victor procedere, gramine in altoCaeruleus latet anguis, habet sub dente venenum.Nequidquam pastor fugit avius, avia serpensAfflavit tabo late,infecitque veneno.