42

II. Inconflaftu

Ern. Non possum. Ut cogito, ita loquor, &orationi meae vultus (gestus) respondet. Nequeosimulare.

Phil. Nec impedit illud. Major est fratri*mei levitas, quam ut ad hoc animadvertat Confilium scilicet meum tal« esset: facinus aliquodmalum ei persuadendum esset — renuis? —consilium omne , si placet, audias! Post vero,quum persuasum ei foret, omni simulatione ab-jecta , in suo ipsius exemplo ei ostenderemus,quin ob oculos quasi naresque proponeremus,quam proclivis sit homo levis cuivis male fa-ciendo. Jam, quid putes ?

Ern, Consilium vix improbandum! nullate-nus certe I Sed continuo , nosmet fe tentaturosesse, ipse animadvertet.

Phil. Ipse curem, permittas! Imprudentiacerte sua capietur reti, remque, quoad ejusfieri potest, veri per omnia similem pingam.Opus mihi maximopere esse pecunia simulabo,tumque, ut ex patris fisco aliquid procuret,urgebo Attendas modo: allubescet ei! Tum-que, ecce, in nostris est manibus. Modo vi-derit, levitate sua, ad furtum adeo, in suumipsius parentem committendum, sese abripi,cohorrescet sane, ad fe ipsum rediens. Ades-dum, quaeso! Voluptate fere gestio — Praegaudio ubi essem, nescirem, si consilium no-strum callidum prosperaretur.

Ern. Vix dubito, (abire parant)

Erancisc. Salvete, commilitones! quonamtenditis ? ad ambulandum? momento comes ero: