aiiri)

tat

'"-ich

llirajtz:] }%k"> Wt|^nicactu

i»»

WMW

fl «,\

Q&tkif

,lsA«fÄ

me®

WL«

crnimk‘nt, &ciall> poftijlllj

3 .

nusscir, etnt, &co5

lagiltojicta Ecdda

ailiationeij mmmwv-Mw,i,dWiit! milii»!

[*»«fntfiitim liture,ftimoniasupfi

MARIiifc

it scripta 1«limum nat®desesentifflititas iW

jua Eunt iit

tcM u ® ::

i erudit ®ccptoruinos. documenC'iBiadfawabis puri*uod ilis» 1®

cisonrH

uirtutists®inconu* 1 ®ksM’ af

APPROBATIONES.

caputque invicta contrivit. Praeterea in opere hoc inveniuntur singularia quaedam merita Jic cautelae ad cognoscendas communis adversarii technas, 8c subigendos diabolicos adultus.Atqui daemon non in suam, sed in nostram laborat perniciem. Unde cum increduli JudaeiChristo servatori nostro objicerent, quod in Beelzebub ejiceret daemonia, divinus Magistercos convicit respondendo, quod persida haec nequitia locum obtinere non posset; nam sidaemones sibi ipsis essent invicem adversantes, stare manifeste non polle tenebricosum illo-rum, Sc tyrannicum imperium. St autem satanas , inquit Dominus, in feipfum divisus est , quo-modo stabit regnum ejus ? quia dicitis in Beelzebub me ejicere dxmonia L.UC, 11 . At vero si nemo dae-monum operam luam elocare voluit, ut daemonia de corporibus nostris ejiceret, quis eorumcx animis nostris eliminare ea volet? Hoc posito magis profecto doctrinae, Sc veritati Evan-gelien se accommodabit is, qui dixerit, in historia hac partem habere non potuisle Ange-lum malum, sed ex integro a DEO esse.

Porro veritatem hanc aequali virtute propugnat etiam affectus in lectoris aut auditorisanimo productus, qui se repente divino amore inflammari, atque in devotione erga divi-nam Virginem, ac virtutis desiderio mirifice confirmari sentiet; Sc hoc quidem eum in mo-dum, ut de libri hujus lectione vere dici possit, quod habeat verba vitae aeternas. Et verononnulli tepide tantummodo, & incogitantes quasi lectionem istam aggressi sunt, sed mirospiritus fui fervore agitati, Sc singulari animi fui gaudio, & jubilo excitati rediere. Est igi-tur certissimum hoc iterum signum, lectionem hanc a DEO esse , quippe qui animae nostraeauthor pacis est, laetitiae, & consolationis; sicuti contra daemon spiritum nostrum non nisiconfusione, concussione, & inquietudine induit.

Caeterum illud non debet operis authoritati derogare , quod multis redundet elegan-tiis, & terminorum Scholasticorum proprietate, ac verbis doctrinae suae vere significativis';hoc enim libri authoritatem potius stabilire, quam evertere autumo; cum eum scripsit mu-lier quaedam ilhterata, ä prima aetate sua in solitudine, & recessu enutrita, Sc in cellula con-clusa; ita ut m scholarum notitiam eluctari, aut usitatam scribendi methodum, & figura-tam Rhetoricam addiscere non potuerit; ex quo profecto manus DEI luculentius dignoscitur.Non enim limitata est divina potentia in eo, ut mysteria siia in humili tantum, Se vulgaridicendi genere manifestet.

Equidem ventatis istius in ipsis sacris paginis fundamentum invenimus teste Patre meosancto Hieronymo in Prologo ad lsaiam, ubi observat stylum Prophetae istius elegantem esse,& oppido sublimem: Ue tsaia sciendum , ait sanctus Pater, quod in sermone suo disertus sit, quippe utvir nobilis, esi urbana eloquentia, nec habens quidquam tn eloquio rusticitatis admixtum. At non indeminus credibilis fuit doctrinalfaix, quod sublimiori phrasi fuerit proposita, sicuti neque prae-cipuorum quorumque doctorum sapientia arguitur, qui tamen cum exquisita sermonis elegan-tia sua tradiderent.

Unde etiam Magister Fr. Ludovicus de Leone in epistola ad Religiosas Carnrelitides inparthenone Madritensi in approbatione operum S.Matris Theresia de JESU, ad initium di-ctorum operum impressa bene expendit, atque dubitare se, ait, utrum in gratia, & elegan-tia styli in lingua Hispana dari possit author alia, quae eam assequatur. Postmodum autemaudacissimum arguit, & foedissime erroneum eum, qui emendare velit verba illius authoris,quae tota in DEO vixit. Imo, inquitporro, fiHifpanadiaIe£tusprobenofcatur, facilepoiledeprehendi, quod sanctx Matris Theresix scribendi ratio ipsamet sit linguae illius elegantia,& flos. Et hoc Frater Ludovicus de Leon. Quo posito nemo offendi debet singulari Ma-tris MARLE de JESU eloquentia; cum hic ipse Itylus esse deprehendatur, quo DEUS cumanimabus sibi praecipue charis utitur.

Atque adeo novo hoc mihi titulo est, ut firmius credam scripta haec ä divina quadampotentia esse profecta. Nam constanter pro vero, & indubitato habetur, ea Venerabilis Ma-tris MARLE esse, Sc hodiedum in illius asceterio asservantur prima illius manuscripta , quaeego ipse vidi una cum litteris ad Regiam Majestatem ( felicissimae memoriae) quas diligentilabore manupropria descriptas fecum habuit Venerabilis Soror , Scillae quidem eandem ha-bent dicendi methodum, Sc spiritualem doctrinam aliis ejus operibus, prorsus genuinam Ne-, que fuit temporibus istis alius tam abunde ditatus, qui ea dictässet. Quibus positis’cuminsuper opus hoc solitariae foeminae vires longe excedat, plane convincitur", ea vel ä DEOesse, vel a daemone. A daemone autem manifeste esse non possunt, cum is tantae purita-tis , 8cspiritus doctor esse non possit, uti deductum est; Ergo a DEO solo esse necesle est, Scconsequens.

Sed Sc in quarto signo, quod est in ejus cum sacra scriptura concordia, opus hoc pari-ter sibi ipsi optimo argumento est, quippe quod sacra scriptura ubique abundat, Sc referta esteum in modum, ut vix linea inveniatur , ubi non locus, aut textus ex sacris litteris ad-misceatur ; ita ut admirabilis iste contextus in usitatum quasi evadat sermonem. Sed Sc istestylus neutiquamä daemone venit jurato divinae veritatis inimico, quem ab ipso divino Ma-gistro sacrae scripturae usu vincere docemur: scriptum es &c. Et siquidem aliquando ipse quo-que daemon scripturam adhibet, statim tatnen ex ipsa locutione decipiendi, Sc invehendi er-roris animus emicat: a quo genio remotissima certe sunt scripta haec,

(d 3) Nc