Z6 &1SSERTJT10nis obje&um . Contra autem facinorofos , nefa-riofque mortalium aliquos efle , negari non pq-teft . En ergo in quos ira poffit , ac merito de-beat exerceri. Quare ergo , reponebat Epicu-rus , {celerati plerumque probis , ac infontibusfeliciores funt ? Hanc folvere diftulit questionemLaClantius (a) , ut aliis quibusdam incidentibusde quiete , de bonitate , ac de ire definitioni-bus z perperam preconceptis , occurreret, ex-plicaretque in qvio humana , a divina ira discre-paret , 3c quomodo Deus, & homo hocce afFe<5tudiversimode commoveantur, Architae exemplumex Platonis do&rina , pluribusque argumentisInefficax ostendendo. Quia tamen Epicurei non-dum acquiescentes interrogabant adhuc : Quidqpu$ est ira , ubi jam constituta sunt proemia ju-stis , & malis supplicia ? Reponendum duxit La-ctantius , hominis superbiam per Dei iram ali-quando frangi, interdum deprimi, fiepe extingni,Dominus enim est, qui quum legem posuit, nonademit fibi ignoscendi potestatem, Sc iccircoflagellum plerumque quatit , ut timore pravimortales conterriti , ad eum poenitentes , tam-quam ad patrem , veniam deprecaturi confu-giant .

X. His extricatis ambagibus , que praeter-mitfa fuerat paullo ante ab eo , de justis lepe apravis felicioribus vi, ac praepotentia oppreffis ,realfumitur disputatio [£] , quam paucis ab-solvit , ostendendo , filios abdicatos, fervofque

fu-

Cap.xvi|. & svur. (Jf) C*g. xn* J