Pars I.

i8r

CAPUT IV.

D E

TRADITIONE.

§. ccvm.

Traditio definitur.

ocabulum traditio variam vsu accepit

V significandi potestatem. Receptior etmagis propria illa est, qua ius viua primumlegislatoris ecclefiafiici voce propositum , deinad pofleros deriuatum , conflanti ac perpetuaobservantia ad noflram vsque memoriam pro-pagatum denotatur.

Saepissime doctrina seu institutio in se spectata, fide-lium vsu trita, etiamsi idoneo auctore; et vi obli-gandi careat, vulgari loquendi more traditio vo-cari solet. Non raro vsum, et obseruantiam lu-ris constituti, scripti, aut non scripti traditionisadpellatione complectuntur scriptores, non reccn-tiores modo, sed et antiqui, vt exemplis demon-strari potest, sed non apte ad rem propositam ,rectius ius ipsum intelligent alii, quos sequimur.Vid. Annat, in adparatu ad theolog, pofitiu. lib.111. de tradit, an. i.

§. CCIX.

Ius traditum aeque ac scriptum obligat.

Enimvero ad vim obligandi nihil refert,' scripto voluntatem suam is, qui potestatemhabet obligandi, an voce viua declaret. Qua-propter dubium non est, quin traditio eccle-siastica, aeque ac ius quodcunque aliud scri-

M 3

ptum