Pars I.

t87

§. CCXVIL

Vlterius vel apostolica , vel ecclestastica.

Illae autem traditiones, quas superius hu-manas vocauirnus, (|.ito.) duplicis sunt ge-neris. Quum enim earundem auctores, autpost Christi in coelos adscenfum Apostoliaut horum in regenda ecclesia successores essepotuerint, illas quidem Apostolicas ; hasEcclesiasticas in sensu strictiore non sineratione adpellabimus.

Apostolicas multi in mere apoßolicas et diuino - apoßolicaspartiri solent: illas vocant, quae Apostoxis, vtecclesiarum suarum rectoribus originem debent ;has contra, quae a Christo immediate Aposto-xis , et per hos ecclesiae viua voce traditae adfideles transierunt, et ad nos usque transmissae sunt.Vid. R. P. Gregor , Zaliwein prine, iur. ec-clej. t. /. q. II. c. III. 3. Verum ecquis nonvidet , hac divisione auctores traditionis, cummodo eam propagandi confundi ? Enim vero mo-dus hic ad rem nihil facit, neque discrimen ali-quod inducere potest, quum hac in consideratio-ne etiam diuinae dici queant apoßolicas , vtpoteper Afostoxos ad fideles propagatae. Quo ra-. tiocinandi modo si vti libeat, iam nihil impedit,quo minus traditiones ecclesiasticas etiam diuino-ecclejiajlicai adpellemus , quandoquidem ecclesiaquoque traditiones diuinas ad posteros propaget,

%. CCXVIH.

Omnis humana traditio est disciplinaris.

Quoniam dogmata a nemine alio quam su-premo illo ecclesiae conditore , proficisci po-tuerint, ( A. 2,14. ) consequens est: vt quam-cunque