Pars I.

227

§. CCLXil.

Calamitas ecclesiae, ob persecutiones.

Calamitosior fuit duobus ab Apostolorvmaetate seculis ecclesiae status principum eth-nicorum dirissimis persecutionibus, et haere-ticorum multo quam ante latius serpente petu-lantia.

Non enumerabo neque haereses eorum temporum,neque principum eorumdem crudelitatem, nequepopuli christiani in tanta calamitate, seu animi ma-gnitudinem eximiam, seu incredibilem constan-tiam, quae fama etiam in vulgus celebratissimasunt; mini quidem nunc satis est, eam omnino ec-clesiae tunc conditionem extitisse, vt in vnumcongregari locum episcopos ad tuendam ecclesiaesalutem non licuerit. Vid. Dissert. jjost. decolkcl . iur, tcelej, antegratian. c. I. §. 12. feqq.

§. ccLXiir.

Nullum tum oecumenicum concilium .

Ea tempestate mirum non est, nullum fuis-se unquam concilium oecumenicum congrega-tum, vt eius quasi decretorio iudicio contro-versiae finirentur. Sexcentae quippe haere-ses nicaenam ante synodum exortae, oppres-saeque sunt, aut in particularibus tantum sy-nodis , aut sola ecclesiarum sine synodis con-sensione.

Consule Evsebivm lib. IV, c. 7. et Saturnini, Basili-dis, aliorumque impietatem perspicies proscriptamcitra omnem synodum, sola Afosxolica doctri-P % nae