Zl6 IyRlSPRVDENTIAB ECCLESIASTICAE,

licet iit illis decentia aliqua ad finem spiritualem sub-fit , recipere non teneretur, si eiusmadi conjHtutionesin graue detrimentum finis temporalis vergant, et adcbtinendurp finemJpirituaiem beatitudinis aeternae non junttiecejjariäe . Neque vero de veritate huius principiinos sinunt dubitare pientissimorum nostrorumprincipum Ferdinand! IU. et Leofoldi A. A.rescripta, quae exstant in Cod. Avstri. voc,

geistliche, und päbstlichr Bullen«

§. CCCLIII;

Nec personae eccleßaßhae , quatenus einessunt, imperio ciuili eximendae .

Quumque personae ecclesiasticae alia ra-tione ciuium in numero habeantur, eoque re-spectu aequo cum ceteris iure imperio ciuilisublectae sint, nihil insolens est : de iis proarbitrio disponere statuendo iustum earundemnumerum, definiendo aetatem, qua quis huicse addicere ordini postit, aliaque ad patriaesalutem necessaria, quoties id ieu vtilitas eui-dens, seu necessitas publica exigit.

Nihil esse dixi insolens, quid enim? non 'obliganturclerici patriam, ad interitum vergentem detende-re? hoc quidem adfirmare temerarium est. Atquid adeo insolens est dicere, principi ius esseexigendi a clericis, vt praestent ea patriae causa,ad quae etiam nemine iubente, jure naturali te-nentur? Ast cogetne? inquies; enim vero coget,inquam: quid enim prohibet, quo minus prin-ceps cogat clericum ad debitum patriae prae-standum , quum quisque priuattis eum cogerequeat ad debitum sibi persoluendum. At cleri-cus est: ita ciuem cogit, non clericum Verumtamen clericus est, ita, eiusque honore non adsordida munia obeunda mittet, sed quae eum re-