( jetitratia in utrumque Ttßammtmtt . i v-
infert eonclusianem ; quin tamen altera ab alteradependeat.
^ E. g. Si methodice certior fieri cupio , utrum Evangelium S.Mtuihtsi sit liber theopneustus, primum inquiro, quis fit libriUuctor; an &auctor, Lliber descriptos Num <)6. characterespneseferat, an Divina: auctoritatis pondus ex Num. fy^.eideraaccesserit. His aliisque moraliter evidentibus argumenriscon-Victus securi citra errandi periculum pronuncio: buitc librumDeus mfj.iravit. Quodsi enim tot theopneustiseCharacteribus in-signitum non inspiraifet , in errorem circa summi inomenürem nos induceret s quod adynaton est. Porro ut hoc meum.judicium omni ex parte firmillimum & inviolabile sit, adjungoilli testimonium universaliJEcclcsia:, quatenus est ccttiis perpe-tuus & immortalis publicorum testium de factis, qua: annuntiat& certo affirmat, qui de se summa in humanis auctoritate valet,Omni etiam imprudenti dubio superior ; quo proinde priori-bus argumentis superaddito persuafiffimum me ex ratione &>quin falli poffim, certum oportet esse deTheopneustiaEvangeliiS>Matthaei aliorumque similium librorum ab Ecclesia in Canonemrelatorum. Denique dum his in libris, de quorum Theopneu-siia convictus ex summis rationum momentis jam sum, Eccle-siam in suis de fide judiciis falli nesciam Divino munere esse lego& agnoscojsimul clarissime intelligo, atque ob Dei revelationemsacris in Libris exprestäm credo,hoc ipsum Ecelesis de quorun-dam librorum Theopneustia judicium falli nescium esse. Igiturauctoritas Ecclesiae eaque ab errandipericulo tuta, ex libris theo»pneuftis agnita milii novum fidei & Libro novum ac insupera-bile pondus sive argumentum facit. Nempe considerari Eccle-sia potest (l) ut humana Congregatio, originem fuamä certotempore, instimtionem suam ä certo magistro repetens, quaetxactiffime novit constitutionis fuse histoviam & adjuncta ( 2 )ut Cpngregatio Divino Spiritu gübernata, indeficiente ejus affla-tu directas ac supernaturali auctoritate praedita.
§. IV*
Soivunfur argumenta contraria,
Arg. I. Theopneustia Librorum N, T, praecipue hititiif testimonio Christianorum (Num, 96,) quod tan-tae auctoritatis non est, ac dicitur. Prob. Mahuttleta«norum testimonia & existimatio de suo Ajcoran'o nihil
P»