50 2 DiflC II. §. IV. Solvuntur aliae Objectiones
Aimoinum (a) Floriacensem in sua historia Francica : Tandem ad idventum efl , ut filios Imperatoris in unum cum copijs, quibus poterant , coirefacerent , Gregoriümque Papam advocarent sub ornatu quasi, qui Patri [olusfilios reconciliare deberet , aut posset; rei tamen veritas pofi claruit. C um
vero rumor usquequaque diffusus sereret de extern, quod verum erat . de Pap4Vero Romano, quod ideo adeffet , ut tam Imperatorem , quam Episcopos ex-communicationis irretire vellet vinculis , fi qui inobedientes effent fuee , filiorum-que Imperatoris voluntati, parum quid furnpuit Episcopis pr re sumptio audacix,afferentibus, nullo modo fe velle ejus succumbere voluntati, sed fi excommuni -faturus adveniret, exfommumcatus abiret. Dubius autem Papa in habitatio-nem Caflrenfem multis affertionibus perdocuit , fe tantum iter non ob aliudfufcepiffe, mfi quod dicebatur , quod inexorabili contra filios discordia labora-ret , ideoque pacem inter uträmque partem serere velle. Remffus autem abimperatore ad filios, ut pacem mutuam nefieret, cum pene omnis populus adeos torrentis more defle fieret, nequaquam ut fuerat jujjus , redire efi permiffus.Et post pauca ; Ipsum vero Ludovicum Lothanus ad sua cum Carolo admo-dum puero deduxit, & Imperium mter fratres terna fefiione partitur. Gre-garius Papa talia cernens cum maximo moerore Romam regreditur. Paulufiverö Aimilius (b) in vita Ludovici : Gregorio tn Italiam regreffo LugduniConcilium Epiftoporum , quos fihj Reges contraxerant, habitum , ImpcrtiimqUtPatri abdicatum , quod decretum mox a Gregorio Pontifice Maximo refeffumefi , & audacia Archtepifcopi Lugdunensis multata. Vides, quantum diste-rant Aimoini & Maimburgi narratio. Aimoinus dicit : Gregarium tninfra a filiis Ludovici evocatum , prxtextu pacis contiliandx. Non ergoGregorius ideö prosectus ad illos est, quod eis magis, quam Patri fave-ret, sed quia illexerant spe pacis ineundae. Fallurn ergo, quod aitMaimburgus, eum ut perdtteUibus faveret , in caftra venffe. Rursus scri-bit Aimoinus: Rumore jafiatum effe, Pontificem ut anathemate Imperatoremferiret, advenisse ; additque : Cum vero rumor sereret de ccetens, quod verumeffet, deRom. vero Pontifice, quod ideo adeffet, ut Imperatorem excommunicaret.Quibus verbis aperte ostendit, rumores de alijs suille veros , non veröde Romano Pontifice sparsos. Cur rogo Maimburgus rumores acci-pit pro veritate ? an nescit, nihil este incertius rumore vulgi, 8c prae-sertim ab hostibus sparso ? nam intererat Principum, ut Pontificem asuis partibus este crederetur. Et quae rogo integritas scribentis , veri-tatem
(a) Aimoin. in gest. Franc. 1. 5. c. 14. (b) JEmil. in Ludor. Pio.