58_ THEMISTlI LOCUS Lib t v. tap. tg,

SKsim § Itaqve simplicissima & verissima verborum The-

mistii expositio esse videtur,qvam reperi inMerici Casauboni, dignitanto parente filii notis ad Marcum Antoninum pag. 87. scq. Undepatebit cum veteri Empedocle conferri Jovianum Imperatorerru,Casauboni verba ha£C sunt : Nullum in rebus humanis sincerum bonum .jejje , cui malum vel apertum (st manifestum , vel stetis boni fallens annexum.non fit , ex adverso ( sich tcZv 7 rf ctyptdrm dm^cixlot* eleganter vocat Plu-tarcbus ad illam de qua diximus elementorum contrariet/item fortasse alludens)oppositum , eamque vetuftiftmam , fati seu providentia legem este , tot ex an »tiquis sunt qui observant , ut qui dixerit quam qui non dixerit , inveniresdifficilius stf. Ut igitur Platonem , Theophrastum , Diomfium Halicarnaffeum.j yDiodorum Siculum , Dionem Chrysostomum , Longinum [st Ethnicos alios Gra-tos , ut Procopium Christianum aut femi Christianum potius , ut Gratos Patres faut Latinos Patres , alios ve cujuscunque generis omnes omittam. Thtmiftiutipse jam supra Orat , j, aliis verbis eandem sententiam complexus erat , ubi ait;Sane unumqvodqve eorum qvae in hominum vita sunt bonorum^periculo semper aliqvo tectum & obvolutum videtur, nullumqvc*est contrarii penitus expers ac sincerum : Nec absurde qvidatiuscenicus Poeta dixit nullum invita bonum esse, qvod radice ab una,qvasis arbor, prodeat» sed semper illi, qvod malum est , adnasci-tur. Laudat igitur Tbemistius Imperatoris editi um , non eo solum nomine ,quod religionis optionem liberam reliquerit , sed quod eadem legt qua id per -mittebat > grande istud arcanum ( ipje vocat apposttiffimo vocabulo ) ab

Empedocle veteri Philosopho primum animadversum [st literis proditum , de bonimalique constlio (st indissolubili nexu disertis verbis exeeutus fit : aut st notisdisertis ille verbis , at ipso tamen esfeflu proposttoque legis , ( saltem ut Themi-stius proposito suo inserviens interpretatur) insinuaverit , De Empedocle Plutar -thus && ivdvptiag testis , Htthargoitf^+y inquit , d^taovltj uferst % , tecariqLvgtis tsti Tofsa , sstj tuv drSgumim scaSastv jJh xfft dpttyfc, Et moxpost laudatum Euripidis eundem quem laudat (st Theophrastus ineam rem locum fpergit; % sis (d( <j MsVan^os (freti ) amtm daipiv» dvSsi evptimqc/i&asä,ivötis •ytiOfiitu ptv^iyuyig J ß ia dyctSog ' tl?kd ptafktv ’EuzreJo*xhi}() itvm!) 7 irt{ 'tact^on ffahiv ystöptever 'sstjycAaiißdnsetv tsti Kctidq%av-TXf uolgctf usti äedumg. Et post prolatos Empedoclis versus ( verbis utpleraque sunt Empedoclis nun usitatis quidem , sed id tamen ipsum quod The -mtsttus hic , non obscure fi quis attendat , innuentibus ) ita pergit : u> 9 fTttTuir sKctfü cnregftctra mstffw dtaxu^ipi sV* JtJfyftirttf tiptuu