LVCR.O mnia cum belli trepido concussa tumultuH orrida contremuere sub altis aetheris auris:I n dubioque fuere utrorum ad regna cadendumO mnibus humanis esset, terraque mariqueS ic ubi non erimus: cum corporis, atque animaiD issidium fuerit: quibus haesimus uniter apti:S cilicet haud nobis quicquam, cum non erimus tumA caidere omnino poterit: sensumque mouere:Non si terra mari miscebitur, & mare coelo-E t si iam nostro sentit de corpore, post quamD istracta est animi natura, animaeque potestas:N il tamen hoc ad nos: qui coitu, coniugióqueCorporis, atque animae consistimus uniter apti-N ec si materiam nostram collegerit aetasP ost obitum: rursumque redegerit, ut sita nunc est:A tque iterum nobis fuerint data lumina uitae:P ertineat quicquam tamen ad nos id quoque factum:I nterrupta semel cum sit repentia nostra.E t nunc nil ad nos de nobis attinet, anteQui fuimus: nec iam de illis nos afficit angor,Quos de materia nostra noua proferet aetas.N am cum respicias immensi temporis omneP raeteritum spatium: tum motus materiaiM ultimodi quàm sint: facile hoc accredere possis:S emina saepe in eodem, ut nunc sunt ordine posta:N ec memori tamen id quimus deprendere mente:I nter enim iecta est uitai pausa, uagequeD eerrarunt passim motus ab sensibus omnes.D ebet enim, misere cum forte aegreque futurum est,1 pse quoque esse in eo tum tempore, cui male possit