LVCR.N on merito inclamet magis, & uoce increment acri?A ufer ab hic lachrymas barstro, et compesce querelas-G rendior hic uero si iam, seniorque queratur.O mnia perfunctus uitai praemia marces:S ed quia semper aues, quod abest: praesentia temnis:I mperfecta tibi elapsa est, ingrataque uita:E t nec opinanti mors ad caput astitit, ante,Quàm satur, ac plenus possis discedere rerum.N une aliena tua tamen aetate omnia mitte:A equo animoque agedum iam alijs concede: necesse est.I ure (ut opinor) agat, iure increpet, incilietque-C edit enim rerum nouitate extrusa uetustasS emper: & ex alijs aliud reparare necesse est:N ec quisquam in barathrum, nec tartara deditur atra:M ateries opus est, ut crescant postera secla:Quae tamen omnia te uita perfuncta sequentur.N ec minus ergo ante haec, quàm tu: cecidere, cadentqueS ic alid ex alio nunquam desistit oriri:V itaque mancipio nulli datur, omnibus usu-R espice item quàm nil ad nos anteacta uetustasT emporis aeterni fuerit, quàm nascimur ante-Hoc igitur speculum nobis natura futuriTemporis exponit. post mortem denique nostramNum quid ibi horribile apparet? num triste uideturQuicquam? non ne omni somno securius extat?A tqui animarum etiam quaecunque acheronte profundoProdita sunt esse: in uita sunt omnia nobis.N ec miser impendens magnum timet aere saxumT antulus (ut fama est) cassa formiding tor pens:S ed magis in uita diuûm metus urget inanis