LVCR.V nigula quò tulerit gressum, promissa canum uisD ucit: & humanum longe praesentit odoremR omulidarum arcis seruator candidus anser-S ie alijs alius nidor datus, ad sua quenqueP abula ducit: & à tetro resilire uenenoC ogit. eoque modo seruantur secla ferarum.Hic odor ipse igitur, nareis quicunque lacessit:E st aliout possit permitti longius alter-S ed tamen haud quisquam tam longe fertur eorum:Quàm sonitus, quàm uox: mitto ià dicere, quàm res,Quae feriunt oculorum acies: uisumque lacessunt.E rrabundus enim tarde uenit: ac perit anteP aulatim facilis districtus in aeris auras:E x alto primum, quia uix emittitur ex re:N am penitus fluere, ac procedere rebus odoresS ignificat: quod fracta magis redolere uidenturO mnia, quod contrita, quod igni collabefacta.D einde uidere licet maioribus esse creationP rincipijs, quàm uox: quoniam per saxea septaeN on penetrat: qua uox uulgo, sonitusque feruntur.Quare etiam quod olet, non tam facile esse uidebisI nuestigare in qua sit regione locatum.R efrigescit enim, cunctando plaga per auras:N ec calida ad sensum decurrunt nuntia rerum.Errant saepe canes itaque & uestigia quaerunt.N ec tamen hoc solis in odoribus, atque saporumI n genere est: sed item species rerum, atque coloresNon ita conueniunt ad sensus omnibus omnes:V t non sint alijs quaedam magis acria uisu.Quin etiam gallum nocte ex plaudentibus alis