APPKNDIX.

643

heque ingenio nec eruditione nec pietate in fini us inter eosomnes haberi debeas, iterura atque iteruma tepeto. Auda-cula tibi videaroportét, quæ tam audacter hæc efflagito; sedsi consilii mei rationem respicere volueris, nempe quod expietatis tuæ penu ea depromere cupiain, quæcumad moresformandos, tuin ad fidem in Christo servatore meo con-firmandam conducere queant, hoc quod facio, milii vitiovertere nec pro tua humanilate poteris , nec pro tua pru-dentia volueris. Ex libelloillo, veræet non fucatæreligionispleno (1) , quem nuperad patrem etmemisisti ^ tanquamex horto amœnissimo flores suavissimos quotidie colligo,fetpater etiam , dum per gravissima negotia licet, in ejuslectione quotidie sedulo versatur. Quem autein inde uter-que reportabiinus fructum, de eo tibi et Deo propter te im-mortales gratias agere debemus. Non enim æquum esseputamus, ut per tè tuique similes, quos non paucos hac inparte felicissima parit Germania , a Deo Optimo Maxirnotôt tantaque vere divina dona ingratis accipiamus animis.Solemus enim homines hominibus, ut par est, beneficiisbénéficiacompensare, et donorum collatorummemores nospræstare : quanto magis igitur operam navare debemusdivinaé bonitati, si non ex omni parte respondere, at saltemlætisanimis, quæ confert, amplecti, et ex animo pro illisgratias agere? Nunc ad laudes, quas mihi tribuunt tuælitteræ, venio; quas ut nec vindicare, ita nullomodoagnos-cere debeo : sed quidquid mihi divina bonitas largita est, idomne acceptum illi refero , tanquam mearum rerum om-nium , quæ virtutis aliquamspeciem habent, auctori sum-mo, et sou, quem meo nomineroges velim,ornatissime vir,assiduis tuis precibus* ut me hac in parte measque rationesomnes itamoderetur, ut tanta ejus benignitate non indigna

(1) De perfectione christianorum , ad Henricum 11. Gall. Reg.