94
§. 6. Soino Quadratur - Methode.
mihi non fuisse, quin pro singulari ingenii sui sagacitate haec taliaipsi pcrspecta esse potuerint; quod tarnen de eo mihi non constaret,pro jure quod in mea habe»', licuisso mihi propria inyenta publicijuris facere. 2. specimen a me editum hoc solum praestarc, utfigurae alicujus vel indefinitam quadraturam cxhibeat, vel eandcmnon nisi ope curvac mechanicae quadrari posse clare ostendat: &quia vulgo quadraturam quao sola curva mechanica exhibcri potest,pro absolute impossibili judicent, me eadem haec tum temporisdistinguere voluisse; ut tarnen sciat Lector, me aliquid adhucdesiderare verba modo citata articulo 6to inseruisse. 3. Absolutamhujus rei methodum, prout titulus promittit, mihi notam esse, obprolixitatem vero explicari tum non potuisse; adeoque specimen tan-tum ejus aliquod ibidem exhiberi. Haec privatim laudato Yiro scripsi:quorum ipse deinceps, Actorum ejusdem anni mense Decembri,pag. 586 literis nominis sui initialibus schediasmati praemissis, bre-vem mentionem lectori facere non dübitavit. Praemittenda haecnecessario fuere, ut tanto magis incuriam Auctoris mireris, me, quinomen meum in Actis constanter literis D. T. expressi, cum Do-mino G. G. L. toties in tractatulo hoc confundentis”. Die letzten"Worte Tschirnliausens beziehen sich darauf, dass Craige die ver-schiedenen über die in Rede stehende Quadratur - Methode in denActis sich findenden Abhandlungen als von einer und derselbenPerson herrührend angesehen hatte. So kam es, dass auch Leibnizsich gegen Craige wandte. Er schrieb nämlich einen Aufsatz, wel-cher in den.Act. Erud. Hensis Junii 1686, pag. 292 unter denTitel: „G. G. L. De geometria recondita et analysi indivisibiliumatque infinitorum; Addenda his quae dicta sunt in Actis a. 1684Maji, pag. 233, Octob., pag. 467, Decemb., pag. 586”. In diesembekanntlich durch das hier zum ersten Male vor den Augen desPublicums gebrauchte Integral- oder Summenzeichen merkwürdigenAufsatz beschwert er sich zunächst über den eben erwähnten Irr-thum Craige’s und berührt dann wieder die Richtigkeit oder Un-richtigkeit des Tschirnhausenschen Theorems, sowie die Frage nachder Priorität der Entdeckung desselben, indem er hinzufügt: „Quan-quam autem ego hanc methodum jam habuerim ante decennium &lius, cum una essemus Parisiis, & de rebus Goometricis creber-rime loqueremur, quo tempore ipse (nämlich Tschirnhaus) per aliasplano vias incedebat, mihi vero jam tum familiarissimum erat aequa-tiones generales adhibere pro exprimenda natura lineae quaesitae,progressu. calculi determinandas, in quo methodi nervus consistit,quäle quid alibi nuspiam animadvortcram; attamen candori ejuspariter & ingenio tantum tribuo, ut facile credam vel ipsum per sein haec incidisse, vel saltem non amplius meminisse qua olim ocea-sione talium meditationum semina fuerint jacta: praesertim cum sciametiam difficiliora ipsum per se praestitisse, & multa praeclara maxi-mique momenti ab ejus ingenio posse expectari”. Dies waren Leib-nizens letzte "Worte in dieser Streitfrage. Das bisherige freund-