Heroica.

64

Quid juvat, o! socise, crinemque & pectora palmisDilacerare modis non proficientibus? aut meCredula spes fallit, grande aut aliquid canit intusInsidens animo Numen. Sequar omina tanta.Quidquid id est, cert6 magnum est, quod tenderedudum

Mens agitat mihi, nec segni contenta querela est.Talia conanti similis, fimilisque furentiCypria, sed miseris non exaudita canebat.

Est locus extremis subducta in parte carinis,Quo grandes cx aere globos, & pulveris ollasSulphurei, plumbique moras tabulata coercent.Hic miles dum nitra manu liventia tractat,Affuit & Virgo, subitoque in pectore flammaeExarsere novL, fecum que: En, inquit, apertusUbertati aditus, faciam quod Numine dexcroJamdudum meditor: misero via nulla pudoriJam superest, turpes nisi flamma absumere flam-mas,

Et nivibus sperare meis incendia. QuantiimHeu peragam stragis, strages super ipsa futura.'Sed peragam: Sic igne juvat succendere pectus.At vos, o! flammae, vicime pabula morti,Accipite hanc animam, meque his arcete periclis,Et sceleris puram, donec licet, addite coelo.Interea extinxiffe nefas laudabor, & hostiPraedam avertisse, & cineres satiasse meorum.

Sic memorat, fatoque instante ferocior oditJam lucem, dextraque facem,quam forte gerebat,Sustulit accensam, Divisque in vota vocatis,Restitit ancipiti similis, dein concita rursum,

Quid

«