«agis I® habente vim inducendi legem. _ Alia doctrina-lis, qase fit a viris doctis. Alia usualis, quaeDivinatc; usu & consuetudine inducitur, unde illud:ttejsl- consuetudo optima legum interpres. Praeterea»inriai in odiosis lex stricte, in favoribus autem lateskliitiii interpretanda, quantum admittit proprietasko( empt; verborum > hinc in favoribus nomine civiumveniunt etiam clerici, nomine clericorum etiamafatiiis Episcopi &c. huc spectat Epicheja , quae exjusta causa declarat mentem legislatoris nonmi pofrf fuifie in & pro his circumstantiis obligare, quia'atisfeti: nimirum legislator non potuit omnes circum*in: standas praevidere.

ttte k Qucefl. Quid de dispensatione ? 77*

'IMipiR

etetioin

Mfttjlj*

iutpeij

Utct/tk

IM&

atttmiMtSJliltau, P«odi# iri

M, fcm, »i

itetp* : ‘Irriti«'

Resp. Dispensatio est juris communis rela-xatio facta cum causae cognitione ab eo, quijus habet dispensandi: ideoque in lege dispen-sare potest ille > qui eam tulit» item ejus suc-cessor, & ejus in jurisdictione superior : Nonpotest tamen Papa dispensare in lege Divina,concernente substantialia morum & ecclesiae,utSacramenta, Sacrificium &c. bene vero con-cernente res privatas e. gr. vota, juramenta&c. rursus inferior non potestdispensare in legeSuperioris : potest tamen probabilius Superiorfecum ipso dispensare etiam directe & imme-diate, indirecte namque, seu quatenus cumcommunitate dispensst, etiam fecum ipso di*spensare poste nullus dubitat.

Qucefl. Quid de ceffatione legum ? 7?*

Resp, Gestat lex vel universaliter respectaomnium, vel particulariter respectu alicujuapersonae : imo modo cessat i. cessante aliquoessentiali constitutivo, vel fine, vel materia le-gis cessante. 2. Irritatione. 3. Abrogatione& hoc quidem vel per revocationem , vel perlegem contrariam, vel per consuetudinem oppo-sitam. Particularis cessatio fit privilegio , quounus vel pinres eximuntur ab observatione,de quo plura suo loco: aut fit dispensatione, quacommuniter quoad unum praecise actum aliquiD 4 exi-