Caput II. §. III. IV.
LI
nifi Photiniani, qui ut ab Arianis longe abirent, in eam haeretun inad re: linde non mi-nus Ariani Photinianos , quam Photiniani Ariano; averlàbantur. Catholici aurem in terutrofque medii umimque errorem coarguebant, & hinc nosler Auctor utrosque contra-ria docentes una reprehendens, sub utriusque li irosi; poli medium quartum siculu, t-tnul compugnanris itatein se vixisse prodit.
Quem auctorem habuerit error, quo Dei imago non in anima , sed ni torpore coi-locabatur, ilio Geneieos testimonio in batic rem perperam traducto: Faciamus bomitiem adimaginem ì$c. prodit Epiphanius hir. 70. Audium, vel Audium nominan; quarto siculoviventem, quem quidem errorem eodem siculo rejicit S. Hilarius in psalm. >2- & Phila-strius C. <>7. Hunc ergo errorem noller quoque Auctor non curlim, ed ex proposito & tuierefellen; duobus in trastatibus 19. & 20. lib. 2. eodem procul dubio siculo vixille con-vincitur.
Tandem Mariam ante partian, in partii, Lì polì partnm virginem tr. g. lib. 2. adseritpiatti li; adeo formuli;, ut eas reperire non liceat in quopiam, antequam B. Marii virgi-nità; quarto siedilo oppugnaretur. Vide in siane re n plura adnot. 5. in tr. lib. 1. ubialia quoque Austoris in eamdem rem testimonia alibi reperita indicantur, qui ad t atholi*tum dogma contra nascentem hsresim vindicandum, vel promovendum ditata su iste vi-dentur.
§. IV.
Novimi nrgumentum ex publica urbana ecclesia petitum. Editarmi Veronensìum oc Ba-rami objeàioaes dilata. Alia conjiciuntur ex publicis Episcopi concionibus , quibusGentes quoque aderant , b «x magna catecbumemrum frequentia , qui quotamisbaptizabantur in pascbate.
TNfigne in rem praesentcm testimoniam suppcditat etiam tractatu; 14.!. T. qui de /Edificati»-ne Dutnus Dei inscriptus, procul dubio habitus ab Auctore fuit, cum nova «distinta inUrne et desia primum patuit. Hinc sesti vum illud principiam : Vellem, fratres dileciiffimi ,triumpaali quodam modo uti sermone, noviqtie operit arcemsacravi luudibtis geminare, sturili; n. 2.ddem tftam mvellam memorai, eamque adificationem veftram vocat, quid divitum , ut aitimm. 5. prarogatiombus crebris deberetur. Tandem nuin. 6. sacra orationis iste Incus novtts ap-pellami - , quem terrestre domiciliimi sub fiìiem nominar. Porro etti tribù; primi; Ecclesia: fat-tali; Chriiliani quibusdam privati; in locis latro; costa; haberent, quos etclelias vocabanr;novas ramen publicasque in eum usuin ides sedificare ibis non licuit. Solum per Con-ftaminum Imperatorem, qui Christo nomea dedit, publicarum ecilesiarum construenda-rnm facultas quarto primum fattalo fasta filit : ac prolude Austorem de nova publica ec-clesia tam explorate dilserenrein ante id siculum v xisse perperam dixerîs. M ramar a 11»tem Editore; Veronenfes haec in prxfatione scribentes : De spirituali adificatione dmtis Deiytuil'r dcmonflrat, tane non fttijfe jam tempia Cbristianis coitflruia. Si imum templi nomeaAuctori non usurpatuin dixistent, nihil repugnareinus : iu enfin nome» idolorum sdibu;tribni solitum, Christiani ad ecclesia; traducere veriti flint ante S. Ambrosiani atqueTheo*dosiuin Juniorem, qui ea voce prò Christianorum ecclefiis sig'vficandis primum usi inve-rsi untar , ut pluribus animadverrimus adnot. 26. in tract. §. lib. 1. At cum de materialiadificatione illi Editore; intelligant, de qua tribù; in testimonii; nuper recitati; tam aper-ta fit rnentio; admiratio inceflit plurima, quod illud inde argu.nentum intenderint, lindese piane devictos fateti debuissent. Quid porro fi animadvertantur haec asta ejukiem tra-ctatus verba iium. 1, Aut nuUum % atte perrarum est per omnem Ecclefiam Dei orationis lacimembrum, quod postit quavis ruina in se mergeutibus idololatria adibus nunc usque aliquatenus com-parasi. Austor non negar nullum omnino, aut perrarum orationis locum, idest ecclesiali!
g 2 Chri-