48 PdTs I. Qthcst. V.

Axioma II. Vera certitudo,moralis junctacum evidentia extrinseca, ubi sc. tot ac tanta oc-currunt testimonia, ut mora Uter loquendo im-possibilis sit error , quasque ideo dicitur summa,accipitur pro infallibili regula veritatis, & cer-titudini metaphysicas aequivalet; utraque enimidem principium nempe Deum habet: scilicet,loquendo moraliter, tantum repugnat, ut medecipiam in meis perceptionibus , tämque ne-cessario teneor j ud icare/tsolev.g. me iUumimrv, vi-vere me inter ce quales ; exijiere urbem Romam’, vixisseolim Cee far em , Ciceronem , Virgilium ; qüämtotum ejje majus /udparte.

Axioma III. Quod pro se habet plura te-stimonia, ac ullum unquam factum habuit, idcredi & tanquam verum atque certissimum exi-stimari debet; attingit enim summum illumcertitudinis gradum , quem quid consequipotest.

Axioma IV. Factum, quod omnes natio-nes omnibus seculis cognoverunt & asserueruntevenisse, id certas veritatis est j lecus enim remnullam , quas ante nos contigit , certam tenerepossemus.

A x i o m A V. Ubi ostenditur , rem sic com-paratam esse , quia alioquin sequeretur absur-dum , habetur argumentum de veritate convin-cens ; vocatürque hssc argumentandi ratio de-vionfiratio per impo/Jibile , estque ejusmodi, quas,si vis , mentem non illuminatsed convincit,eique assensum extorquet.

§. VI.

Hisce Axiomatis, quae nemo fana ratione ususin dubium vocat, politis , progredi licet ad ar-

gumen«