XIV.

270 Sälviani

mines quibus consulant,dummodo sibi omnino nonconsulant. Si qui enim existis , de quibus loquimur,morte appropinquante filiosnon habent, quaerunt infide-lissime quos aut propinquosaut adsines suos dicant; autsi id forte deest, quaerunt sal-tem aliqua novarum necessi-tudinum ficta nomina. Necinterest , ut dixi, apud eosquorum meminerint, dum-modo sui obliviscantur; noninterest quos amare se di-cant, dummodo animas suasoderint; non interest quosdivites faciant, dummodo seaeterna mendicitate consu-mant.

O infelicitas! 6 inlania!Quid tantum, quetb, de semiserrimi omnium male pro-meruerunt, ut dum aliorumvoluptatibus serviunt, se per-petuo persequantur! Videasenim ä quibusdam infelicis-sima vanitate investigariquosdam novos ac nobilespropinquos, videas incogni-tarum agnationum pudendanomina, & recentium ac

Liber III . _

praepotentium adfinitatumridicula commenta, cum di-cat quis de aliquo adoptivoac subitaneo propinquo: Il-lum haeredem facio paren-tem meum. Aut quacun-que sincte professionis vi-dua vel puella: Illum haere-dem scribo proximum me-um. Ac sic quidam quos inomni vita quasi extraneosalienosque habuerant, subitoin extremis propinquos ha-bent ; & qui extranei sem-per fuere viventium, paren-tes esse incipiunt mortuo-rum. Introducunt enim re-pente in testamentum quosnunquam introduxere in af-fectum , & hoc maxime, utdixi,autlocupletes, aut nobi-les, aut honoratos, & quinisi potentes essent, parentesforsitan non fuissent. Ridi-cula miseri testatoris ambitio,dans censum propria? facul-tatis ad comparandum men-dacium propinquitatis, em<*spretio hereditatis nomenheredis, & totis patrimoniifui viribus hoc elaborans, nese ille qui heres scribitur pa-

ren-