THEOLOGIA HIPPOCRATIS.

169

asseverans, quod fine piaculo de Deo dici non potest, cum sit purissimusactus. Ad ha;c natura est finita, & ad unum determinata potentia, ut-pote humani seminis ad hominem : at Dei indefinita , & infinita , agitenim liberrima non impedita, aut coacta voluntate. Denique Arist.ipleprodidit, naturam ipsam semper, quod melius est, quantum potest, ef-ficere: hsec autem limitatio impotentiam quandam arguit, quam in Deoconcipere fit nefas.

9 . Ita tamen Stoicos rejicio, qui Jovem sui fati compedibus alligant,ut universalem illam potestatem per singula meabilem, quam communemappellant naturam, h. e. effectricem, 6c directricem singularis natura, sum-mam Dei rationem esse concedam. Etenim ubi multa conspicamur inunum finem disposita, atque coordinata, & in eum per sua Munera abs-que cognitione, & cogitatione tendentia, aliquam necesse est cogitareIntelligentiam , quae <5: finem cognoscat, <5c ordinet omnia , siquidemordinate disponere , intelligentis & sapientis est. Hinc Avenrhois n),atqueThemistius non errantis Intelligentiae, opera Naturae nuncupabant.Quare & Plato o) de Divinis agens ad naturalia descendit, vicimssique na-turalia percurrens ad Divina pertexit, quum haec naturalium sint prin-cipia. Sed tempus est, ut huic disputationi Colophonem imponamus.

CAP. II.

Quod spiritus omnia replet.

A b universali quadam natura in proprios fines singulorum opera dirigi,■*-* apud Philosophos in confesso est: Illam Stoici spiritum nominatim ap-pellarunt toti mundo infusum , qui varias sortitur appellationes pro va-rietate materia, cui fe se insinuat, dequoin prasentiarum paulo diligen-tius nobis est edisserendum, ut Hippocratis nostri sententia, & quantumcum sacris litteris conveniat, constet.

2 . Age ergo corpus cum Platonicis in solidum, & spiritale dividamus,hoc, quicquid oculorum aciem effugit \ appellant, cujus quidem pluresextant differentias: Nonnunquam pro anhelitu accipitur, ut apud Hippo-cratem p) spiritus frequentior dolorem, & accensionem significat in his,

qua;

n) Lib, 11. Metapli. Jib, 1. de Anima cap. 2J.

0) In Parmenide. InTiroreo,

pj Libro primo Prognosticon,T, i. pag. 477,