„ ⁊ðͤ

ä

Plin. lib. 2.

272..nis hic ſocius meus animũ induxit, ut lib. Hip. de capit. uulnerib. ex-poneret, qᷣͥd affirmare nec à quoquam expoſitũ, multoq́; minus illiuspcepta obſeruari, qͥ fit ut multi ſuperfuturi alioqui ex Hip. diſciplinaneglecta ex capite uulnerati qͥtidie intereant, connumerabatq́; plurimos, è quib. nõ ſolũ quoſdã ego cognoui, ſed etiã curationi interfui.Itaq; hęc egregius iuuenis ſecũ qͥtidie uolutat. neſcio an ꝑficere poterit. Ea em̃ uident᷑ eſſe tẽpora in quib. optimis quibusq́; cœptis, fortuna ſe trãſuerſa obijcit. Sed omittamus hæc, cuperẽ ſaltẽ hoc ſolũ, tibieũ eſſe notũ, eſt em̃ iuuenis fidus, ꝓbus, ſtudioſus, quẽ ſi fata ſeruautrint, ſpero futurũ toti urbi, nõ minus q; pater ipſe ſuus, utilis. Sin inuiderint, ut bona quæq́;, ego integerrimi tñ amici officio fũctus fuero.ergo ne oĩno tot tantaq́; in unũ ſine ordine ullo cõgererẽ ſecutus lo.Chous, l. Gulielmi pfecti montiũ Gallię, quã Prouẽtã uocamus, quẽpater meus ut iuuenẽ ingenioſiſs. nõ ſolũ admiratus, ſed etiã p̃ᷣdicat.ita totã hãc tractationẽ diuidemus. Primũ agã de interpᷣtatione horũnominũ, fulmẽ, fulgur, fulgetrũ,& antiqua eorũ origine. Deinde di-ſtinguã ſignificata. hęe oĩa iuxta antiquorũ opinion. Poſt pᷣſuppo-nã qᷓdã experimenta caſusq́; qui ex ictibus horũ cõtigerũt. Tranſiboꝑ hęc ad opinionẽ antiquorũ,& etiã præſentiũ de cauſis huiuſmodiadmirabilis effectus. Inde dicã de tonitru qͥd fulmẽ cõſequi ſolet, necnõ de illuminatione ipſa. Accedã ex his ad tractationẽ cauſarũ uniuſcuiuſq; ſpeciei fulminis. Inde docebo etiã cauſas admirandorum effectuũt antea narratorũ, Poſtmodũ dicã quantã uim tribuerint antiquihuiuſmodi caſib.& exempla admirãda qᷓ ſignificauerint. Agam deinceps de ratione horũ,& quomodo ad p̃dictionẽ naturali uia ex eisperuenire liceat. Inde ſubiũgã antiqͥrũ pcepta de illis. Quærã etiã anChriſtiano homini his uel alijs diuinationũ generib. fas ſit fidẽ adhibere. ũ an abrogata fide his quę uim prędicendi habẽt tollat᷑ prędictio, et pręſtita his q fide digna non ſunt liceat diuinare. Poſt loquarde tonitru et effectib. eius ſecundũ naturã. Ex his deueniã ad p̃ᷣdictionem ex icto ſumptã. Procedã etiã ad ſingularia quæ in eiuſmodi ge-neratione fuerint;& maxime cũ hyeme cõ tigerint. Diſſerã etiã cur cũgrãdine ſemꝑ cũ niue nunq;; fiãt fulgura. Dic etiã de dãnis horũ,&qdã ꝓblemata conabor ſoluere. Narrabo etiã qͥſnã fulmẽ intereme-rit ac ſimul fabulã Dionyſij ult. derelicta apponã& ꝑorationẽ addã.De interpretatione horum nommum, fulgur, fulmen, fulgetrum,& eorum origine. Cap. J. 515 VIguris& fulminis ſignificata ſæpe cõfundunt᷑ quod fulgur cũgeneraliter capitur, idem ſit quod fulmen, ſed proprie fulgur eſtcũ ſolus ſplẽdor apparet, nec tonitru ſequitur, fulmẽ cũ ſplendoremtonitru& ignea uis ſequitur. Sed fulgetrum cum diu uis illius ſæuit

permiſto terreo fomento, non dicam ea per quæ fata ſi gnificant aut

lelicitates ingentes,& an aliquid ſignificare poſsint. nec diuidam inN fortuita