IVCR.H aec neque sunt usquam, neque possunt esse profecto-S ed metus in uita, poenarum pro malefactisE st insignibus insignis, sælerisque luelaC arcer, & horribilis de saxo iactus eorum,V erbera, carnifices, robur, pix, lamina, tedae,Quae tamen & si absunt: at mens sibi conscia factiPraemetuens, adhibet stimulos: torretque flagellis:N ec uidet interea, qui terminus esse malorumP ossit: nec quae sit poenarum denique finis:A tque eadem metuit magis haec ne in morte grauescät:H inc acherusia fit stultorum denique uita.Hoc etiam tibi tu te interdum dicere possis.L umina sic etiam solis bonus Ancus reliquit,Qui melior multis, quàm tu, fuit imporobe, rebus.I nde alij multi reges, rerumque potentesO ciderunt: ma gnis qui gentibus imperitarunt.I lle quoque ipse, uiam qui quondam per mare magnumS trauit: iterque dedit legionibus irre per altum:A c pedibus salsas docuit superare lacunas:E t contempsit equis insultans murmura ponti:Lumine adempto animam moribundo corpore fudit.S cipiades belli fulmen Carthaginis honor,Ossa dedit terrae: proinde ac famul infimus esset.A dde repertores doctrinarum, atque leporum:A dde heliconiadum comites: quorum unus HomerusS cepta potitus, eadem alijs sopitus quiete est.D enique Democritum postquam matura uetustasA dmonuit memores motus languescere mentis:S ponte sua leto caput obuius obtulit ipse.pse Epicurus obijt decurso lumine uitae:Qui