leo.

Rom. 12.

v

%

Bern.

Heb, ie.

Cap.I. Ifaaci infantia,& facrificium.

191

hoftia fanguinis apparebat Deo pro nobis mactatus: totusOrbis alteratur ,& quafi in interitum ruitjdebebat enim hoccreatura authori fuo,vt cum illo etiam vellet finiri,quod fa-pienter a D.Leone notatum alibi diximus. Vbi autem Iefus

enimimpulfu venit,quod Sara in coniugalesamplexus rue-ret eo tempore, quod tempeftiuum,& opportunum erat,expraeparatione omnium caufarum tam naturalium, quam fu-pernaturalium.vt conciperetur filius promiffus.Etmihi cre-

puerulus in templo apparet patri offerendus hoftia non fan- | de, quod opportunitas,& tempeftiuitas , qua boni effectusguinis,fcdfalutis,fed vitae, nulluseft,qui non amet viuere,& ! profiliunc,a nullo nifi a Deo poteft venire. Non Sors » nonexultet in vitam. AiebatPaul. ad Rom. u. obfecro itaque vos ^ Cafus,non Fortuna, non Scientia, nec Prudentia, fed Deusfratres per mifericordiam Dei,vt exhibeatis corpora vefira hofliam vel mouet homines ad diligentiam ,vel trahit illos ad locum,

. . » _1 _ _... L : I «n krtn! piiAn me fiinf nrAfilidiri Annn T HC*.

viuentem,fanBamfDeo placentem. Cur Paule,petis ,vt exhibea-mus nos hoftiam viuentem ? Cur non magis expofcis,vt nosexhibeamus hoftiam ma£tatam,& mortuam Deo ? Nonne vi-atoriam de mundo reportauit agnus tanquam occifus ? Curergo nonmagis optas,vt occifo agno nos etiam exhibeamusoccifos ? Vtraque hoftia vifaeftin Chrifto ,& hoftia fangui-nis,&occifionis, qualis apparuit incruce ; & hoftia falutis,& vitae,qualis apparuit in templo. Cruentae hoftiae oosaffi-milari debere iam dixerat Paulus, quoties nosiubet cumChrifto crucifigi: nuneforfan cogirabatPaulus non agnumincruce ,fedpueruIumintemploPatriexhibitum hoftiamnon fanguinis,fedfalutis, Scinde non petit ,nifi quod nosexhibeamus hoftiam viuam, quando habemus exemplar pla-citura: vitae. Quo fpectans D.Bern.ferm. 3.de Purificat, in-quit '.fratresmorituro Domino , ludum mortua* hofttas offerebat,fed iam nunc: Vim ego, dicit Dominut, nolo mortem peccatoris, fedvt magis conuertatur.fa viuat. Hac enim eft hoftia placabilis , Deoplacens hoftia,hoftia viua. Expende illud ,fed iam »«w,erat enimcelebritas Purificationis Mariae, quando Iefus fiftebatur Pa-tri hoftia non mactanda,fed redimenda. Vt ergo quando ho-ftia Chriftus repraefentatur occifa ,ma6tantur hoftiae in eiusfignumffic modo quando Iefus oftenditur viua hoftia, tan-tum non auditur illa patris vox, nolo mortem peccatoris,fedviuat. In cuius fignum illa eft hoftia placabilis, & pla-cens Deo, quae exultat in vitam. Cum Iefus hoftia maCfataapparet in cruce , nulli hominum non eft fufpe&a humanavita, nullus eft,qui non timear fibi a vita. Vt autem Iefus ho-^ftia viua apparet in templo , & fimul oftenditur , vt poftitamari vica,vc poflint homines velle viuere , nimirum, fi effi-ciantur,vt paruulus ille. Oftendit enim paruulus ille DeoobIatus,quae fithoftia Deo placens, nimirum, hoftia viuens.SimiliterPaul.adHeb. lo.aiebat: Habentes itaque fratres fidu-ciam in introitu Satriiorum,in [anguine Chrifti , quam tnitiauit no~bu viam nouam , ^ viuentem per velamen , id eft, carnem fuam.Itaque Iefus per carnem fuam*initiauit nobis viam nouita-tis,8c vitae ,& quandohanc nobis initiauit per carnem ? Anquando caro erat mortua in cruce ? S.Bruno ait: Carnem dico ,& fangutnem [pecte panis velatam. Non carnem mactatam in

eo tempore, quo boni euentusfunt profilituri. Apud Luc.cap.z.vbi & pueri Iefu,& Simeonis occurfus feribitur, dicictexcus:Erre homo erat in Hierufalem,cui nomen Simeon,& homo ifteiuftus,&timoratus expefians cenfolationem Ifrael , & Spiritus fan-clus erat in eo. Et refponfum acceperat a Spiritu fanflo.non vifurum tbftc.2.

[e mortem,ni fi prius videret Chriflum Domini. Et venit in fpiritttin templum. Eicism inducerent puerum lefum parentes eius } &c.Ex-pedtabat equidem bonus ifte diuinipueri aduentum, expe-dtabac diuinum hunc thefaurum videre,fciens appariturumin Dei templo, at quod in templum veniret Simeon eo ipfotempore,quo puer introducebatur a parentibus, cuius fuitdiligentiae?An id a Fortuna, vel a cafu accidit ? An venitid aviri fapienria diu inis literis praenofeente tempora , vel mo-menta? Abfir,ait enim textus:Fe»« infpiritu in templum: noncafu.nec prudentia propria,fed diuini fpiritus impullu eue-nit>vt tfeniret in templum , quando expedlationis fuae prae-mium potiturus erat. Ait D.Chryfoft.hom. dePurificat.habi-ca m Biblioth. hom. Hic ergo eadem illa hora,qua parentes puerumlefum deferebant, per fpiritum venit in templum. S&penumero iamante eo venerat , [ed propria voluntatis propofito,tunc autem quafi Chryfoft.Spiritus far.Bi manu dttftut opportune venit i nempe , vt fafta pro -mijfionis fidem tandem aliquando expletam videret. Saepe propriaevoluntatis propofito venerat in templum : at quod venireteo temporis momento, quando expe&ationis effedhis pro-diturus erat, id non a voluntatis propofito > non abalio,quam a Dei fpiritu accepit. Deus enim eft folus, qui nos de-ducit in opporcunitatem,&tempeftiuitatemfoelicium euen-tuum. Hinc Pfal.44. ad Deum dicitur: Specie tua, & pulckritu- pfal.44,dine tua,intendeprofpere,procede,&regna. Alijlegunt : Tempefti -uitate tna,imendeprofpere,&cSix merito tempeftiuitas Deo at-tribuitur , illius enim folius eft homines eo deducere , vbifortiantur praeclaros euentus. Gen. 27. miratus Ifaac celeri-tatem fili; in parandis ex venatione efeis, quaerebat ex illo:

Quomodo tam cito tnuenire potuifii fili mi ? Cui flatim filius re»fpondit : Voluntas Dei fuit,vt cito occurreret mihi,quod volebam .

Ex Hebraeo \t<ge.s\Qtii a occurrere fecit Dominus Deus tuus coramme. Chaldaeus amem:Quoniampr&parauit Dominus Deus tuus

Gen.z?l

PARS SECVNDA.

CUoralia circa textus literar».

Ip^lj Myfticis, & allegoricis ad moralia veniamus,vt dumcirca Ifaaci vitam fefe exercet in Chriftum pietas,etiam de illius exemplo mores componantur.

Gen. 1 1 . Vifitauit autem Dominus Saram,ficutpromiferat : & impleuit quas locutus eft.Concepitque & peperic filium in fene&uce'fua,tempore quo prodixerat ei Deus.

§. I.

Tempefliuitas opportunitas ad bonoj effetius a folo

Deo venit .

coramme .Non ars,non fcientia,non fortuna, fed Deivolun-cruce,fed carnem viuentem in Euchariftia proponit nobis tas eft,quae deducit homines in eam opportunitatem , quaad initium vitae. Licet enim morte fua nobis comparauerit ftatim omnia eueniant exanimi fentencia.Ad haec aitfapien-Dominus vitam,& falutemiatvita fua melius nos docuit ire ter Lippomanusin cat. Omnia h&c idem dicunt,videlicet, quodin vitam,& oftendit,Deo placentem vitam. Sic vi ca confor- ' prouidentia Deieuenerit, vt illi cito gratificari potuerit. Sicfatum ,mis Chrifto viuenci in Euchariftia ,& arripe illam vitam , & calorum influentia , ordo caufarum naturalium ,& forsipfia nihil Lippoill*ama viuere. Sic hoftia incruenta faftus Iefus, feu in templo funt aliud,quam Dei voluntas,&prouidentia, qua operatur omniapraefencatusinfansjfeu vir oblatus in Euchariftia,euidenciiis in omnibus. Sola Dei voluntas eft,quae homines fortunat,quaenos docet vitam amabiliorem,quam exhibere Deo poflimus. I illos fortiter, & efficaciter mouet in illos attus,& opportu-nitates agendi , quibus coniungendifunt effedhis foelicifti-mi. Hinc eft,quod Gen^o.pariens vxorIacobi, 4 /x//;Fa?/i«- ,

ter,& idcirco vocauit nomen eius Gad. Quippe Gad fignificacmultis bonam fortunam. Nec mirari delinam , qubd fandihominisj&rfapientiffimi viri vxor filij natiuitatem fortunaetribuat,& non potius certis,& determinatis caufis. Sandiorvideretur Eua Gen. 4. quae cernens a fe natum filium, quemvocauit Scch ,aic: Pofuitmihi Deus femen aliud pro Abel. Scio Gen. 4 'vniuerfoscaufatumeffedusa Deo deduci immediate , fednon ita in particulari fiunt aDeo,vc ad illum recurramus,vcillorum caufam particularem. Quando filij ij habebant pa-rentes progenitores,cur vel fortunae tribuuntur,vel Deo, &non magisfuis certis, & determinatis caufis ? Et quae fa-pientior apparuit, materne Gadi, illum fortuna: attribuens,an mater Sethi illum a Deo acceptum clamaos?Sane in com-plexu maritali,ex quo filij nalcuntur,tot caufae concurrunt,tot caufarum temperamenta funt neceffaria , vt prorfus ficfupra hominis prouidentia, ad vxorem accedere,tunc tem-poris,quando opportunus erit concubitus ad hominem ge-nerandum. Vnde fapientesfoeminae, &p'iae non fibi,fed for-tunae,& Deo tribuunt filiorum natiuitatem, non quod for-tuna aliquid diftindum fit a Deo,fed vc oftendant tempeili-uitatem,& opportunitatem concubitus ad prolem, non abaliqua arce,autfapiencia, aut prouidentia hominis proueni-

E re,fed ex Deo folo mouente, & impellente efficaciter tunc

Cee tota caufa,qua Sara tempore conftituto filium con- temporis ad maritales complexus,quando opportunitas eft,ciperet # nimirum, Vifitauit Dominut Saram , ex Domini vc proles gignatur. Quo refpiciens D. Daroafcerf. lib. de Damafd

phyfica,

■1, .vi

V