58o
TEORICA DE’ VERBI
ANTIQUATO
rifulgessimo
rifulsono : rifuigei'ouo
COMUNE
Rifulgemmo
rifulgeste
rifulsero
Futuro
Ri fui gelò , ec.
IMPERATIVO
rifulgi
rifulga
RifulgiamorifulgeterifulganoottativoPv. perfRifulgessi , ec»Pr. imperfettoRifulgerei , ec.
ine in.»Rifulgere
PARTICIPIO
Presente
Rifulgente
GERUNDIO
Rifulgendo
Del Verbo RILUCERE.
Lucere c difettivo in alcune parli , o alcune sue terminazioni sonofuori d’ uso 5 le quali ne* suoi composti rilùcere e tralàcere sonocomuni e pregiate. Niuno direbbe oggi nè luco , nò lussi o lucei :c tutti dicono riluco , rilussi o rilucèi. Il verbo latino lucere erasenza participio passivo : i nostri non ardirono darla al verbo lu-cere , abbenché non fosse ingrato all’ orecchio , nè contrario ad alenn participio il dire luciuto : e nel prospetto di rilucere , che quidiamo , noi ometteremo bensi il participio riluciuto per un certorispetto ag/i antichi , ma non porremo questa terminazione tra leerronee , desiderando anzi che sorga taluno scrittore , il quale annicchiandola bene , la mostri altrui come degna di ornare un beidiscorso.
COMUNE
indicativo
J)fC3Cf*CtS
Riluco
riluci
riluce
Riluciamo
rilucete
rilucono
Pendi uteRilucevarilucevirilucevaRilucevamorilucevaterilucevanoPass. ind.Rilussi : riluccirilucestirilusse : rilticèRilucemmo
riluceste
riUissno: riluce-ronoFuturoRiluceiòrilucerairiluceràRiluceremorilucereterilucerannoimperativoPresenteRilucirilucaRiluciamoriluceterilucano
FuturoRiluceiòrilucerairilucerà , ec.
OTTATIVO
Pr . perfettoRilucessiri lucci sirilucesse
Rilucessimo
riluceste
rilucessero
ANTIQUATO
rilucemo
Vilucevo
ilucca
rilucetti
riluectte
rilucio
educhiamo
riluciono
rilucea
riluceano
rii ucèo
riiussono :celierò
rilu-
rilucessimo :
Inscarnorilucesti
rilucerae
COMUNEPr. irr.p.
Rilucerei
riluceresti
rilucerebbe
Rilucerem nio
rilucerete
rilucerebbero
CONGIUNTIV 0PresenteRilucarilucarilucaRiluciamoriluciaterilucano
•lihiccssoiio
riluchiurno
nicchino
riluccssivo
rili.ccesino
INF .Rilucere
PARTICIPIO
Presente
Rilucente
gerundio
Rilucendo
ANTIQUATO
’rilucerebbono
riluchi
ro ETICOriluccria
rilucenti
riluceriano : 1 i-luccricno
:ilnci
erroneo
iluccrcssimo
iluchi
riluchi
riluchiamo
riluchiate
riluebiuo
Del Verbo RIMANERE.
Vuoisi avere sott* occhio anche il prospetto di questo verbo, alme-no nelle parti in cui per la sua singolare conformazione varia ne’modidi sua desinenza. Camminerebbe confesso il verbo permanere t chepoche volte fu adoperato dagli antichi , c che meno lo è dai mo-derni , i quali non sembrano avere di esso conservato altro che ilparticipio presente , guardandosi tutti quelli che mettono qualchestudio nello scrivere , dal dire , nou che permase e peimasero( messi da parte i latinismi permanse e permansero ) le stesse purovvie , nè certamente mal sonanti terminazioni , permane usato daDante , permanente , permanga , permanessi , e simili. È poi inu-tile ricordare che in principio s’ ebbe anche il verbo manere , di cuitrovansi due desinenze l mane e marra, per noi però di nessun uso*
COMUNE
INDICATIVO
Presente
Rimango
rimani
rimane
Rimaniamo
rimanete
rimangono
PendenteRimaneva , ec.
Pass. ind.Rimasirimanestirimase
Rimanemmo
rimaneste
rimasero
Pass. comp.Sono , era , fuirimastoFw uroRimai rò , ec.
IMP.
PresenteRimanirimangaRimaniamorimaneterimangano| FuturoRimarrai , ec.OTT,PresenteRimanessi , ic.
imperfettoRimarrei , cc.rimarrebbe
CONO.
PresenteRimangan mangarimangaRimaniamol rimaniate
rimanemo: rimagnamo : rima*gniamo
ANTIQUATO
rimagno
rimane!
rimanè
'rimasono.* rimauerono
rimagliamo
rintanerei, ec.
r ; manghi
imangbiamo
rimagnono - **•manono
rimanse : 1:1,11
nette .
riniusamo : rml 'nessimorimanestirimasano j 111netterò
rimanulo
frimagna
rimau& hiara
rimarria
rinuirria
rima gnarimagna
rimanghi* 10
rimane** 6
r iinaf‘ e
rimangi 1 '
rimangj'i
rimang'1 3 ™ 0
rima"S , " al