Victima ſinecorde quid ſi-gniftcets

DE RERVM VARIETATE

584 8quæ eiuſdem ſunt generis: nihilominus cùm uideamus uo ces eſſein ohominibus timoris, doloris, lætitiæq;, quæ ſtrepitu non linguæ di,ſtinctione dignoſcuntur, conſtat animalia bruta ſermon 18 5 e non Utiz

nam quod ad pſittacos attinet, uerba illa non ex ſignificatis in animaſed ſola conſuetudine formantur. Diſtinguitur igitur ſermo à uoceſignificatiua in duobus,& quòd ſermo à motu linguæ procedit,&animi cognitioni conformis eſt, quorum alterum deficit ſemperinbelluis: nam canes quidem blandiuntur,& uocem emittunt animolætanti ac gratulanti conformem, uerùm non linguæ motu idagunt,ſed ſolo impulſuaëris: aues dum modulantur, lingua id efficiunt ſednihil habet uox illa congruens animi affectibus. Et ut uno uerbo ex-plicem, nullum genus animalium, præter homin em, cognoſcit quidagat, quamuis agat. Cùm igitur ſermo ſit uox lignilicatiua eius quicognoſcit ſe hoc ſignificare, ſolus homo ſermonis compos eſt:ſaciautem eſt intelligere quod ſignificent,& quod ſint uoces hæ anima.lium, cüm in nobiſmetipſis hæc experiamur. Videntur autem homines iracundiæ uoce carere: non enim habent ut reliqua animantia,quòd homo inter cætera animalia fera minus ſæuiat: adeò uerò itacundiæ uox animalibus eſt familiaris, ut certantes columbi atq; cuniculi eam æ dant. Feri ſoli homines habent, eſtq́; fremitus quidam. A.nares frequenti illa uoce utuntur, quod etiam ab affectu quali tiullationem patiantur. Voces igitur in auibus, affectionum illarum no-tæ ſunt.

Iraq; nihil mirum, ſi ex earum uocibus auſpicium ſumebatur. Do-lentis enim, aut lætantis, aut eſurientis, aut in amorem pronæ, uella-ſciuientis affectum,& ſortem cum affectu oſtendebant. Atq; cùm eanatura auis conſiderabatur, mores, tum conui ctus: quanquam quodad uoces attinet, ne hi tantæ fuère ſolertiæ aut diligentiæ, ut hocani-maduerterent, tantus ſtupor in inuentoribus, tam rudes qui filereplebem ſolent: Cùm inconſtantia& uanitas artis nota ſint, aut pactum cum cacodæmone. Maximum uerò poſt auis naturã moreq,fuit numerus& regio unde auolarent,& ubi reſiderent, noſtri hab.ta ratione.

ARVSPICIA. C APVT LXXxXIII.xs teſtimoniũ artis præbuit Spurina, qui cum ſactifte1 0 ſet, non inuẽto corde uictimæ, Cæſari reſpõdit, imminetepericulum mortis, qᷣd non ultra idus Martias producetetur. Hanc hiſtoriam confirmãt etiam uerba Cæſaris api 5Suetonium: Nec pro oſtento(inquit)ducendum, ſipecudi cor 5futura omnia lætiora cùm uellet. Et ipſis idibus Spurinæ irridens.xit dus iam uenëre. Quaſi diceret,& tamen ſoſpes ſum. Maius etianà Ciceronis authoritate argumentum habetur, qui eo tempore&pre

ſens affuit. Et ne ſperem elegantius dicere poſſe, ſuis uerbis aſcribeö Maximo