Mentis humanæ declanatio

kulchte.

312 DE RE RVM VARIETATEtum habens, non poteſt ulterius ferri ob breuitatem uitæ uniuſcu⸗ aiuſque hominis,& memoriæ imbecillitatem. Tametſi monumentisremotiſſima à ſenſu traderentur, nihilominus comprehendi non poſ

ſent, quia neceſſe eſt unumquenq; redire ad prima principia ab ini-

De unitioneMentis cumDeo.

tio, ut intelligat& cognoſcat. Niſi quiſpiam doctrinam traderet de-monſtratiuam, hiſtoriæ modo. Et propter hoc dicũt, quòd fidesulte-rius fertur quàm humana ſapientia, idq́; ueriſſimè dictũ. Quod enimterminum habet in primis principijs, non poteſt procul multum ab-ſcedere, ſi continuis demõſtrationibus procedatur: tum ob uitæ bre-uiratem tum quia animus fatigatur. Ergo noſtra mens, quaſi unusorbis eſt contiguus humanæ cognitioni, quæ per ſenſum habetur.Atq; ideo etiã plenus erroribus, dubitatione,& totus impurus, pro-pter immixtionem cognitionum ſingulariũ, quæ nobis propria ſuntob ſenſus& familiaritatem: nihil tamen cum mentis orbe communehabẽt: orbis autẽ huius motor, eſt agens intellectus. Partes uerò cimfinem habeant, neceſſe eſt ut eis abſolutis poſt tempora redeamusad idem eorundemq́; ſcientiã. Cumq́; longè maior ſit orbis hic quaàmhumana capacitas unius hominis, imò& multorũ hominum,& mul.torum ſeculorum, neceſſe eſt ut qui ſciret omnia quæ iam cognita fuꝭre alijs temporibus ab omnibus, inſtar unius intelligentiæ 1rum nos minima pars ſumus. Verùm quilibet ſuperior intellectushæc omnia ſimul habet,& præter id longè plura, id eſt orbem aluum bſapientiætut ſit proportio ueluti immeni ad exiguum in quantitate:ſed in eſſentia infinita propter rationem ſubſtãtiæ ad umbramiomiſ-ſis etiam erroribus, dubſtationibus, atq; impuritate, quibus totus hicnoſter orbis commaculatus eſt, atq; impeditus,& imperuius.

Cum uerò mens ipſa ardens fuerit in Deo, tunc noſtra naturaſu-pra ſeipſam effertur, miraculaq́; contingunt: uideas ex timidis fortes,ex miſeris beatos, ex ignaris ſapientes, ex imbecillibus robuſtos fieri.traducitur enim humana mẽs ac quaſi copulata altiori, corpus ſecumeleuat: hic feruor facit obliuiſci miſeriarum laborum, mortisq;:undeſemper hilares in Deo militant. Non facile autem eſt hac face ardere,ſed i Deo datum eſt hoc. Oportet autem primùm obliuiſci diuitia-rum& uoluptatum omnium, inde etiam ſuorum neceſſariorum, gloriam odiſſe& omnia exteriora bona: pòſt uerò etiam uitæ& inco-lumitatis obliuiſci, deinde propriam ignorantiam& improbitatemcognouiſſe, odiſſeq́; facta ſua: alios uerò omnes, niſi qui in malo per.tinaces ſunt, in Deo quaſi ſemet diligere: bonorũ uerò facta ſuis præ-ponere, nihil ſapere, nihil cogitare aut amare, quàm Deum, in eoq́; ſolo ſperare. His nouem gradihus mens pręparatur, ut fiat fax Dei, neqtunc ullo caſu aut incõmodo ſeparari poteſt: hocq́; Chriſtus docuitApoſtolos undecim,& paucos alios. Cùm uerò arſerit in Deo, quæ-cunq; facere poteſt, agnoſcit,& quando: nec unquam triſtis eſt, nun-quam